وب نامه

وب‌نامه تمام شد

2005-08-22T16:15:00.000+04:30

31مرداد1384

صفحات دفترچه وب‌نامه‌ام پر شد؛ وب‌نامه تمام شد.

اميدوارم عبرت شود

2005-08-20T16:38:00.000+04:30

در وسط دعوا آنكه خود را به عنوان ميانجي و ختم دهنده وسط مي اندازد، بازنده اصلي است. چون در نهايت يا چاقو مي خورد در اين دعوا يا فحش از اين و آن. تا من باشم تحت تاثير قرار نگيرم. بارها سعي كردم از اين "افه التهاب‌ها" نگذارم براي كسي، اما نتوانستم جلوي خودم را بگيرم. چه كار مي شود كرد؟ هر كسي ضعفي دارد ديگر؛ اميدوارم عبرت شود برايم.

...

2005-08-17T20:01:00.000+04:30

براي آخر هفته قصد سفر به مازندران دارم كه چشم دل بسپارم به سبزي جنگل‌ها تا چندي رها شوم از نظام انگل‌ها.

رهبري، امام جمعه اين هفته تهران

2005-08-17T16:54:00.000+04:30

26مرداد1384
نماز جمعه اين هفته تهران به امامت آيت‌ الله خامنه‌اي برپا خواهد شد. درست دو روز قبل از بررسي صلاحيت وزراي پيشنهادي رئيس‌جمهور در مجلس شوراي اسلامي. مطمئنا اعلام خواهد شد كه اين سخنراني به مناسبت سالروز ولادت امام علي است. اما با توجه به تشديد مخالفت‌ها و اختلاف در جناح راست بر سر وزراي پيشنهادي، سخنراني آتي رهبري شايد پاياني بر اختلافات و امر به سكوت مخالفان شود و به عبارتي ديگر، از جانب رهبري به تمامي اعضاي كابينه پيشنهادي قبل از آغاز به كار علني مجلس، راي اعتماد داده شود.

خيال‌مان راحت شد

2005-08-17T00:45:00.000+04:30

تا زماني كه چنين دژي داريم، مشكلي از بابت فعاليت هسته‌اي نداريم. مطمئن باشيد.

حاج آقا بسم الله

2005-08-16T17:47:00.000+04:30

25مرداد1384
چه كسي مي گويد دولت خاتمي دستاوردي نداشت؟ ببينيد احمدي‌نژاد به شعارهاي دولت اصلاحات روي آورده و برنامه‌هاي كلان سياست‌ داخلي و خارجي‌اش را مطابق سياست‌هاي دولت خاتمي تدوين كرده است. خب، اين يك دستاورد بزرگ است كه همفكران احمدي‌نژاد را به اين نتيجه رسانده كه جز از راه سياست‌هاي اصلاحي در كشور و بازنگري اساسي، راه ديگري نمانده است. همين شبيه صحبت كردن‌ها براي تندروهاي جناح راست حركت بسيار بزرگي است كه نشان مي‌دهد اصلاحات خاتمي اثر خود را در ايران گذاشته است. هر چند كه فعلا براي قضاوت كردن در اجرا، بسيار زود است.
دولت جديد در بخشي از برنامه سياست داخلي‌اش، از آزادي‌هاي سياسي و بيان سخن به ميان آورده كه براي همه اقشار جامعه در چارچوب قانون اساسي حق مي‌داند. همين برنامه اگر در دولت احمدي نژاد به اجرا گذاشته شود و در حد شعار باقي نماند، علاوه بر توسعه سياسي، مي‌تواند پايه توسعه بسياري از شاخه‌هاي ديگر از جمله اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي شود. برنامه‌اي كه نگذاشتند خاتمي به سرانجامش برساند.
پس، حاج‌آقا احمدي‌نژاد بسم الله؛ ببينيم، مي تواني اين وزنه سنگين را با جثه نحيف‌ات بلند كني يا نه، همچنان اين وزنه در زور پدرخوانده‌ها مي ماند.

رئوس برنامه‌هاي كلان دولت در زمينه‌ي سياست‌هاي داخلي و خارجي

مرتضوي: گنجي بازيگر است

2005-08-15T18:34:00.000+04:30

بدون هيچ توضيح اضافه‌اي لينك خبر دادستان تهران را مي‌آورم. به اين خاطر كه مي گويند او دم شير است و با دم شير هم نبايد بازي كرد...

در سخن با دوستان آهسته باشيم

2005-08-15T02:30:00.000+04:30

24مرداد1384
حسين بالاخره كار خود كردي؟ خسته نباشي. به راستي چه عايدت مي‌شود از اين همه حقد و كينه؟ از تو انتظار نداشتم اينچنين به نويسنده‌اي بزرگ حمله كني.
حرف‌هايي كه حسين درباره عباس معروفي زده بسيار سنگين است. آزردن روح لطيف يك نويسنده و رمان نويس كه بيشتر عمرش را همه مي دانيم كه در كار فرهنگي بوده، هنر نيست.
حسين! اگر عليه عباس معروفي مدركي داري كه ثابت مي كند او خائن و جاسوس است، منتشر كن. بي ملاحظه منتشرش كن. يادت باشد همه آن حرف‌هايي كه به معروفي زدي، به خودت نيز مي زنند و تو بيش از هر كس ديگري طعم تلخ اتهام زني را چشيده‌اي.
يادداشت آخر معروفي داغي را در من تازه كرده است كه از سر بي‌حرمتي در دلم افتاده. من يك بار سال قبل به بهنود حمله كردم. تا آنجا كه مي توانستم به او توهين كردم. رفتار او را با تبهكاري هاشمي مقايسه كردم، اما چيزي جز شرمندگي بر خود نماند و بعد از مدتي از او عذرخواهي كردم. هنوز در بعضي مسائل با بهنود اختلاف نظر دارم، اما ياد گرفته‌ام و سعي مي كنم حرمت او و ديگر نويسندگان بزرگ كشورم را نگاه دارم. چونكه بزرگ ترين سرمايه‌هاي زندگي‌ام امثال بهنود و معروفي و خيلي هاي ديگر اند.
حسين جان هر نويسنده‌اي صاحب فكر و انديشه اي است. معروفي پاي نامه ‌اي را امضا كرده كه شما محتوايش را قبول نداري . خيلي خوب. مي گويي كه امثال معروفي بيرون گود نشسته اند و مي گويند لنگ‌اش كن. باشد قبول؛ راه حل ارائه كن. ديگر چه كار داري به اينكه چطور از ايران خارج شده و با پشتيباني چه كسي‌ بوده است. آن هم بي مطالعه.
هفته قبل يادداشتي درباره سفرت به ايران نوشتم و سعي كردم توجيه كنم كساني را كه تو را همكار حكومت مي دانند. در آن يادداشت گفتم كه بابا اين طور نيست؛ از وقتي كه حسين آمد تا زماني كه رفت، تنش مي لرزيد. حالا خودت همان حرف‌هاي بي اساس را درباره ديگران جاري مي كني.
حسين جان، مراقب باش و در سخن با دوستان آهسته باش تا ندارد دشمن خونخوار گوش.

يك بار ديگر مي گويم، اين نوع برخوردها با نويسندگان به خدا به نفع نظام است. يعني ديگر حكومت نيازي به هزينه كردن ندارد. ما خودمان بزرگان‌مان را له مي كنيم، له.

يادداشت عباس معروفي را اينجا بخوانيد.

تهراني‌ها غافلگير شدند

2005-08-14T22:36:00.000+04:30

در همين حالي كه مي نويسم [22:30] خيابان‌هاي تهران را آب گرفته. باراني مي آيد كه به باران شبيه نيست. انگار خدا بعد از مدتها رفته است حمام و دوشش را باز كرده طرف تهران و حسابي شستشو مي كند. خلاصه كه تهراني‌ها را غافلگير كرده اين خدا. ولي خب، بعد از ساعت حمام خدا، چه هوايي مي شود براي بنده‌هاي خدا.

پ.ن:

آگاهان سياسي معتقدند كه اين باران نتيجه حمام خدا نبود و گريه خالق بر حال مخلوق ايراني خودش بود بابت اعلام كابينه پيشنهادي رئيس جمهورشان به مجلس!

با كابينه پيشنهادي آشنا شويد

2005-08-14T20:48:00.000+04:30

نخستين عكس‌هاي منتشر شده از اعضاي كابينه پيشنهادي احمدي‌نژاد به مجلس

سوابق وزراي پيشنهادي

خيلي داغه

2005-08-14T19:53:00.000+04:30

اين نوشته استاد هادي خرسندي خيلي داغه. دستمو سوزوند.

...امضايم نيست، اما

2005-08-14T18:35:00.000+04:30

23مرداد1384
امضاي من در اين نامه نيست، اما در وبلاگم منتشرش مي كنم. چرا؟ چون در اين نامه اسامي بزرگاني مي‌بينم كه خواسته‌اي دارند و مطمئنا بامطالعه نامه اقدام به امضاي آن كرده‌اند. براي اين بزرگان و ديگر دوستان امضا كننده احترام قائلم و آنان را دلسوز براي وطن مي دانم. اگر دوستان امضا كننده از فراخوان يا مسابقه‌ و يا نامه‌اي كه من در گذشته ترتيب داده و نوشته بودم، استقبال نكردند، دليل نمي‌شود كه امروز انتقام بگيرم! مي‌خواهم يك جا اين انتقام گيري‌ها را تمام كنم. مي‌بينم كه تمام نامه‌ها و بيانيه‌ها دارند به صورت فرسايشي و شخصي زير سئوال مي روند و رنگ مي بازند.
متاسفانه اين معضل از طرح رفراندوم توسط تعدادي از روشنفكران شروع شد و فعلا در اين نامه موج مي خورد كه قطعا به نفع اقتدارگرايان حكومتي‌ خواهد بود.

نامه جمعی از بلاگرها خطاب به مردم ایران!
روشنفکران، اندیشمندان، شاعران، نویسندگان، روزنامه‌نگاران، بلاگرها و گروه‌های سیاسی مسئولند و باید راهی برای نجات کشور از وضعیت فرسايشی موجود پیدا کنند. نوشتن نامه، امضا کردن طومار، گذاشتن لوگو و این‌گونه کارهای دفاعی همواره توأم با خستگی و فرسودگی و تلف کردن انرژی است. چنین کارهایی را ادامه می‌دهيم اما معتقديم که روند مبارزه اينک شيوه‌ی ديگری را می‌طلبد.
بيست و شش سال گذشت و ما مدام داريم دفاع می‌کنيم که آدمی را از دست ندهيم. جمهوری اسلامی همه را به بازی گرفته، و همه مشغول اين مبارزه‌اند که يک روزنامه‌نگار کشته نشود، يک وکيل به اتهام جاسوسی در زندان نپوسد، يک زن سنگسار نگردد، و اين بازی تمامی ندارد. بيست و شش سال است که آدم‌ها به جرم جنگ مسلحانه، بابيگری، جاسوسی، زنا، اهانت به اسلام، ايجاد تشويش اذهان عمومی، اهانت به رهبری، و هزاران جرم اين‌چنينی آزار می‌بينند و يا کشته می‌شوند، و ما قبل يا پس از حادثه واکنش نشان می‌دهيم.
روش‌های دفاعی نتیجه نمی‌دهد. ما ایمان و اعتقادمان بر اين است که بايد از جسدبازی فاصله بگيريم، بايد از کابوس آنها رويا بسازيم. ما می‌توانيم با طرح موضوع و ايجاد فکر آنها را به موضع دفاعی و سلبی بکشانيم. ما فرهنگ و خبر و هنر توليد می‌کنيم، آنها اگر می‌توانند هزينه کنند و جلو آن را بگيرند. می‌دانيم که نمی‌توانند. ما با آخرين تکنيک‌ها، با تمام امکانات رسانه‌های جهانی از در و ديوار به درون خانه‌مان، ايران راه پيدا می‌کنيم تا جن‌گيرها بفهمند که جامعه نيازمند رهايی‌ست، که حق انسان اعدام و سنگسار و آويختن و شکنجه و شلاق نيست، که شأن انسان آزادی و برابری و عدالت اجتماعی است.
اگر کسی فکر می‌کند سید علی خامنه‌ای خداست و شاهرودی و مرتضوی برایش کار عزراییل را انجام می‌دهند و فقهای شورای نگهبان هم نگهبانان جهنم او هستند، خواهند دانست که يکبار زندگی می‌کنند، خواهند دانست که فريب اين متقلبان خدازده را نخواهند خورد.
نگاه کنید به مجلس مملکت، به رییس جمهورش که بناست کشور را بر پایه‌ی استخاره اداره کند، نگاه کنيد به هجوم چهار پنج سايت و وبلاگ تروريستی که آنها اداره‌اش می‌کنند! باور کنيد از وحشت به این زوزه کشیدن روی آورده‌اند. در اندازه‌های ايران و توان روشنفکرانش نيستند. از ترس و وحشت روزنامه‌نگاران و روشنفکران و دانشجویان را در زندان سرکوب می‌کنند که ادای قدرت را دربياورند. هر صدای معترضی را خاموش می‌کنند، اما نمی‌دانند که صدای اعتراض از خانه‌ی خودشان، از فرزندشان، از نزديکترين فردشان در سينه مانده است. از ترس آدم می‌کشند و ناگاه می‌بينيم جسد چهره‌ای برجسته در کوچه و بازار پیدا می‌شود.
آی آدم‌های مسلمان، چپ، کمونیست، سلطنت‌طلب، کافر، بهايی، ارمنی، يهودی، زرتشتی، پیروان ادیان مختلف ... آهای ایرانی! نجات کشور در حرکت است و شرایط آن امروز فراهم شده.
ما امضاکنندگان این نامه معتقديم که با ایجاد امید در مردم از این حالت انفعال و دفاعی خارج شويم و در گام‌های نخست در حمايت از مردم زجرديده‌ی کردستان به ياری‌شان بشتابيم. آزادی بیقيد و شرط زندانيان سياسی حق ماست، و با يورش به تمامی احساس خبری، آنها را از تاريکخانه‌ها بيرون می‌آوريم. ايران کشور ماست، و آزاد کردنش هزينه دارد. با تمام وجود برای آزادی ايران تلاش می‌کنيم، و با ايجاد کار فرهنگی و خبررسانی به‌موقع و افشای نکبت، به زندگی نور می‌تابانيم.
ايران نيازمند رهايی است، و ما ايرانی‌ها نيازمند هماهنگی و يکپارچگی و فکرهای نو هستيم. حرکت را پرقدرت آغاز می‌کنيم.
عزیرانی که علاقه‌مند به امضای نامه هستند لطفا از طريق فرم‌های مربوطه و یا از طریق assada@gmail.com به اطلاع ما برسانید تا نام شما یا وبلاگتان به لیست اضافه شود.
اسامی بلاگرهای امضا کننده نامه

نظام مخملي

2005-08-14T16:58:00.000+04:30

23مرداد1384
با اين كابينه‌اي كه رئيس جمهور امروز به مجلس معرفي كرد، ديگر مي توان گفت كه نظام اسلامي در ايران مخملي شد؛ كاملا يكدست. مبارك است!

اخبار مرتبط:
- فهرست كابينه پيشنهادي احمدي نژاد به مجلس ارائه شد
- زندگي نامه اعضاي كابينه پيشنهادي محمود احمدي نژاد (1)

ماهي گيري از آب گل‌آلود

2005-08-13T19:33:00.000+04:30

22مرداد1384
خبر مربوط به گروگانگيري چهار نفر از ماموران نيروي انتظامي را خواندم.
ببينيد عناصر سوخته و معاند چطور از آب گل‌آلودي كه متاسفانه از سوي نيروي انتظامي صورت گرفت و شهرهاي شمال غرب كشور را متشنج و ناامن كرد، مي خواهند ماهي بگيرند. دلم براي سربازان اسير شده مي سوزد. آنان مامور هستند و معذور؛ تكليف مي گيرند و به محل ماموريت مي روند. چه گناه ديگري دارند؟
از جنگ و كشتار به شدت متنفرم. خبر دستگيري چهار مامور و شهادت سربازي به شدت مرا تحت تاثير قرار داده. روزي روزگاري مجاهدين خلق كه قدرتي داشتند، اگر از بچه‌هاي سپاه كسي را گرفتار مي كردند، تكه تكه‌اش مي كردند. همين اعمال كثيف و منافقانه شان در زمان جنگ با عراق، باعث شده كه امروز هيچ پشتوانه مردمي نداشته باشند.
اميدوارم هر چه سريع‌تر اين عوامل مزدور و تروريست هم (گروه پژاك) به عقب رانده شوند.

چيز هسته‌اي

2005-08-13T17:20:00.000+04:30

22مرداد1384
در بخش‌هاي مختلف خبري سيما، مصاحبه‌هاي مردمي درباره فعاليت اتمي ايران به جاهاي جالب رسيده است. امروز در بخش خبري ساعت 14 شبكه اول سيما در يكي از همين سلسله مصاحبه‌ها، با همه نوع تيپي مصاحبه شده بود. از جوان تحصيل كرده گرفته تا زن خانه‌دار و كارگر زحمت‌كش كارخانه. اما يك قسمت از مصاحبه شاهكار بود؛ از راننده تاكسي مومن و باخدايي كه تمام صورتش ريش بود و فقط پيشاني چروكيده و متورمش معلوم بود، پرسيدند كه نظرتان درباره فعاليت هسته‌اي ايران و اعتراض غرب چيست؟ ايشان با لحن باتقوايي جواب داد كه "ما دست از هيچ چيز هسته‌اي‌مان برنميداريم و به آمريكا هم اجازه نميديم كه جلوي چيز هسته‌اي‌مان را بگيرد."

آقاي كديور! شاهرودي ساكت است

2005-08-13T16:29:00.000+04:30

22مرداد1384

محسن كديور در مجلسي به منظور سلامتي اكبر گنجي خطاب به آيت الله شاهرودي گفته كه هر فرد یا گروهی چه با اسلحه و چه بدون آن اگر باعث ترس در جامعه اسلامی شوند در حکم محارب هستند. و سپس در ادامه از شاهرودي خواسته كه يا با كساني كه وحشيانه به خانه گنجي يورش برده‌اند و زندگي‌ و وسايل خانه‌اش را به‌هم ريخته‌اند و همسر و بچه‌هايش را مورد آزار و شكنجه روحي قرار داده‌اند، برخورد كند و يا فقه‌‌اش را عوض كند.
البته آقاي كديور اين موضوع را نبايد از ياد ببرند كه از اين مورد هجوم‌ها به منازل روشنفكران و نويسندگان بار اول نبوده است و نخواهد بود و آقاي شاهرودي همواره بابت اين نوع اعمال غيرقانوني سكوت اختيار كرده‌اند. پس بهتر بود كه اين شرط و شروط را مدتها قبل براي آقاي شاهرودي مي گذاشتند؛ نه الان كه خيلي دير شده است.

اصل خبر را در اينجا بخوانيد.

توضيح

2005-08-13T02:51:00.000+04:30

زيرنويس يكي از عكس‌هاي مربوط به تجمع مقابل بيمارستان ميلاد عد‌ه‌اي از دوستان را خشمگين كرده كه چرا زير‌سئوال بردم امضاكنندگان فراخوان را.
در جواب اين دوستان بايد عرض كنم كه نه تنها اين آخرين بار نخواهد بود، بلكه نسبت به اين مسائل در آينده حساسيت بيشتري نشان خواهم داد. آقاياني كه پاي فراخوان را امضا مي‌كنند، نسبت به تعهدي كه مي‌دهند بايد پايبند باشند. وگرنه كه مي شود بي نهايت امضا گرفت. هدف از فراخوان، ملاقات با گنجي بود كه روز و ساعت هم در آن قيد شده بود. صدوشصت نفر از چهره‌هاي برجسته سياسي و فرهنگي آن را امضا كرده بودند. اما چند نفر بيشتر تشريف نياوردند. باور كنيد حرف‌هايي كه در مقابل بيمارستان از مردم به گوشم مي خورد مرا مي آزرد. ارتباطي به من نداشت حرف‌ها ولي از گلايه‌هايي كه از روشنفكران و دوستان گنجي مي‌شد، خجالت مي كشيدم. دائم زمزمه مي‌كردند كه پس فلاني كو؟ چرا آقاي فلان نيامده؟ چرا خانم فلاني غيبت دارد؟
به نظرم اين نوع برخوردها در واقع توهين به مردم است. آن وقت مي نشينيم و داد مي زنيم كه چرا همواره از جانب مردم پس زده مي شويم؛ چرا مردم به روش اصلاح‌طلبانه‌مان توجهي نمي كنند؟ ما خودمان اين بي اعتمادي را گسترش داديم و مي‌دهيم. در فراخوان اول براي ملاقات با گنجي بي اعتمادي آورديم، خوب، باشد، مطمئنا براي فراخوان‌هاي بعدي بي توجهي مي بينيم. مگر اينكه تا دير نشده جبران كنيم.
ضمنا اين نكته را هم بنويسم كه چند كامنت از پست‌هاي قبلي را پاك كردم. متاسفانه بعضي‌ها وبلاگستان را محله‌شان مي‌پندارند كه سر كوچه‌اش بايستند و فحش‌هاي ركيك به اين و آن بدهند.

انتشار جديدترين رمان ضد اسلامي سلمان رشدي

2005-08-12T17:44:00.000+04:30

تهران- خبرگزاري كار ايران
"سلمان رشدي" نويسنده هندي‌‏تبار مقيم انگليس كه به علت توهين به مقدسات دين مبين اسلام از سوي حضرت امام خميني(س) به ارتداد محكوم شده بود با انتشار رماني جديد، بار ديگر به ارائه تصويري منفي از چهره اسلام به افكار عمومي جهان دست زد.
به گزارش سرويس ديپلماتيك خبرگزاري كار ايران ( ايلنا )، اين نويسنده مرتد كه به علت نگارش كتاب موهن "آيات شيطاني" با انتشار فتواي حضرت امام خميني(س)، "مهدور الدم" اعلام شده و به زندگي مخفيانه و تحت نظر پليس مجبور شد بار ديگر در رمان جديد خود كه از سوي بنگاه انتشاراتي انگليسي "RANDOM HOUSE" منتشر مي‏شود، مقدسات دين اسلام را به سخره گرفته است.
به گزارش بنگاه خبرپراكني دولتي انگليس ( بي‏بي‏سي )، نهمين رمان نگاشته‏شده به دست رشدي كه در بازارهاي غربي با 35 درصد تخفيف و با قيمت 11 يورو و 69 سنت عرضه مي‏شود، "شاليمار دلقك" نام دارد كه داستاني از يك نوجوان مسلمان است كه يك روحاني تندرو او را تحت آموزش‏هايي قرار مي‏دهد تا به اقدامات تروريستي دست بزند.
اين كتاب كه تا دو هفته ديگر روانه بازارهاي كتاب مي‏شود به زبان انگليسي نگاشته شده و بنا به اعلام پايگاه اطلاع‏رساني "AMAZON" و پاگاه اينترنتي "BOOKS"، كتابي است كه دين اسلام را ديني آميخته به سحر،‏ جادو، مارگيري، قتل، غارت، ترور، جنگ و خشونت‏هاي جنسي نشان مي‏دهد بر قلب و روح خواننده تأثيري شگرف مي‏گذارد.

در اين داستان، جواني مسلمان كه راننده "ماكسيميليان اوفولس" سفير سابق آمريكا در هند است، وي را در پلكان آستانه خانه‏اش در لس‏آنجلس مي‏كشد اما اين مسأله كه ناشي از يك انگيزه عشقي است به موضوعي سياسي تبديل مي‌‏شود و سپس در كشمير پس از آشنايي با يك روحاني مبارز مسلمان، به جبهه اسلامي آزادي‏بخش كشمير مي‏پيوندد.

اين كتاب كه نسخه‏هايي از آن براي نخستين بار در نمايشگاه‏هاي مختلف از جمله نمايشگاه بين‏المللي كتاب فيليپ در برزيل عرضه شده بود كه با استقبال بسياري از روزنامه‏نگاران آمريكايي و انگليسي روبرو شده است.
گفتني است انتشار رمان "آيات شيطاني" به دست اين نويسنده مرتد انگليسي و انتشار آن از سوي بنگاه انتشاراتي "پنگوئن" با صدور فتواي ارتداد وي از سوي حضرت امام خميني(س) روبرو شد و خشم تمامي مسلمانان جهان را برانگيخت.
شايان ذكر است كه دولت انگليس از سال 1988 همچنان به حفاظت و مراقبت از "سلمان رشدي" در برابر حملات احتمالي مسلمانان و اجراي حكم امام خميني(س) ادامه مي‏دهد و امنيت جاني وي را در سفرها و ديدارها و سخنراني‌‏هايش تأمين مي‌‏كند.

گزارش تصويري از تجمع مقابل بيمارستان ميلاد

2005-08-11T18:05:00.000+04:30

محمد ملكي- 14:05

بهبهاني و رئيس‌دانا -ساعت 14:15

عبدالله مومني

تجمع براي ملاقات با گنجي ساعت 16:15 به وقت تهران به پايان رسيد.

تجمع تا ساعت 15:30

2005-08-11T15:59:00.000+04:30

تا ساعت 15:30 به وقت تهران از چهره‌هاي سرشناس امضا كننده فراخوان، به اندازه انگشتان دو دست هم نيامده بودند. تنها حضور دانشجويان و جوانان چشمگير بود.
تا بعد...

ناله‌هاي گرم

2005-08-10T14:02:00.000+04:30

اين روزها كه
به سري در كتاب
برمي‌خورم،
گويدم غمان
هوا بس ناجوانمردانه
سرد است
اما در او كه
بيش كاو مي كنم،
بينم،
ناله‌اش برخاسته
از داغي بالشي
نرم است

- اين روزها، نچ نچ‌هاي پيوسته براي گنجي دارد مرا كر مي‌كند.

حسين هم مي نويسد

2005-08-09T14:08:00.000+04:30

18مرداد1384
حسين درخشان شروع كرده است به انتشار عكس‌هايي كه در طول سفر چند روزه اش از ايران گرفته. دنبال مي كنم روايت تصويري‌اش را. درباره سفر درخشان به ايران حرف و حديث زياد گفته شد. كساني كه با درخشان مشكل شخصي داشتند بهترين موقعيت ديدند تا آنجا كه مي توانند او را ترور شخصيت كنند. كساني كه از خوشمزگي روزگار خود را اهل فرهنگ و هنر مي دانند. به هر حال نمي خواهم وارد اين بازي هاي بچگانه شوم. از اين مسئله هم مدتها گذشته اما موضوعي را مي خواهم دور از جنجال بازگو كنم كه خود از نزديك تجربه كردم و بر حسب فرض و گمان هم نمي گويم؛ آن طور كه حسين را ديدم و شناختم، نشان دهم:
دو روز بعد از انتخابات مرحله اول رياست جمهوري بود كه همه از نتيجه باخبر شده بودند و شگفت زده در خود فرو رفته بودند. من هم در اتاقم كز كرده و غمگين از نتيجه راي گيري بودم كه تلفن زنگ زد و از دفتر مدير مسئول مرا خواستند. وارد اتاق مدير كه شدم حسين را ديدم كه پشت ميز نشسته و بر روي طراحي سايت روزنامه مطالعه مي كند. بعد از سلام و احوال‌پرسي، با مدير كمي درباره انتخابات صحبت كرديم و از شگفتي‌هاي انتخابات گفتيم. مدتي در دفتر مدير ماندم، ولي وقت آن شده بود كه فرم اول صفحات روزنامه را آمده براي چاپ كنم و بايد به كارم مي رسيدم. اما در همان مدت اندك حسين را دمغ ديدم؛ خيلي پكر. با اين حال از او خواستم كه بعد از گفت و گو با حاجي يك سر به اتاقم بيايد تا با هم گپي بزنيم. آن روز، تا آخر وقت منتظر ماندم و كارهايم را تمام كردم ولي از حسين خبري نشد. پس از اتمام كار به دفتر حاجي رفتم و ديدم كسي نيست. فردا صبح با حاجي تماس گرفتم و به شوخي گفتم حاجي، حسين ما گم شد. ديروز قرار بود يك سر پيش ما بيايد! حاجي گفت حسين حال درستي نداشت و رفت. به كمي استراحت نياز داشت. ماجرا از اين قرار بود كه با او تماس گرفته و اطلاع داده بودند كه فلاني، سردبير فلان روزنامه آدرس داده كه بله آقاي حسين درخشان، هماني كه مطالب تند و تيز عليه حكومت مي نويسد، تشريف آورده تهران و عجله كنيد كه صيد با پاي خودش آمده. براي اينكه مطمئن شوم، همان روز رفتم آرشيو و فلان روزنامه را خواندم و ديدم بعله! چه تحريكي كرده آقاي فلان. حق داشت حسين ناراحت باشد. او يك ريسك بزرگ كرده بود و از فيلترهاي خطرناكي گذشته بود. حالا يك به اصطلاح خودي اين طور آدرس دهد، خيلي زور داشت.
حسين براي سفر به تهران واقعا ريسك كرد. هيچ تضميني هم نداشت. حس كنجكاوي‌اش، او را به تهران كشانده بود. من اين را يك روز قبل از بازگشتش يا بهتر بگويم دو روز قبل از مرحله دوم انتخابات در چند ساعتي كه با او بودم، فهميدم. حسين بچه مهرباني‌ست. آن طور كه من از نوشته‌هايش در ذهنم ساخته بودم، نيست. خيلي آرام و در ضمن باهوش است. هيچ وابستگي در او نديدم. هيچ سفارشي نداشت. به نظرم در برخورد نزديك با آدم‌ها و صحبت با آنها به راحتي مي توان فهميد اينها را. شايد هيچ وقت نتوان گفت همه صحبت‌هايي كه در روز آخر با هم داشتيم، ولي از حرف‌هايش فهميدم كه دروغ نمي گويد. دروغ نمي گفت. به او اخطار كرده بودند كه تا قبل از مرحله دوم انتخابات، ايران را ترك كند. خيلي هم نگران بود كه مبادا در فرودگاه برايش دردسر ايجاد كنند.
راستش وقتي آن حرف ها را درباره حسين در وبلاگ‌هاي علما خواندم دلم گرفت. يعني ما درباره همه افراد اين طور بي‌مطالعه و رو شكمي نظر مي دهيم. چرا؟ چرا وقتي كسي را كه حتي براي يك بار نديده‌ايم و پاي حرفهايش ننشسته‌ايم، اين طور به باد انتقاد و اتهام و افترا مي گيريم. همان روزها مي خواستم چند خطي درباره علما بنويسم كه اشتباه مي كنيد اساتيد بزرگوار. اما ديدم موج نفرتي كه ايجاد كرده اند را نمي توانم كم كنم و يك نوع جبهه گيري مي شود و وكالت مسخره براي حسين درخشان.
در اين چند خط، خواستم تصويري هر چند كوتاه از كسي بدهم كه اگر الان مي نويسم از مطالعه صفحه راهنماي وبلاگ او بود و خيلي‌ها ديگر هم اگر مي نويسند از تلاش او در اين كار بود كه علاقمند به وبلاگ نويسي شدند. اين يك واقعيت است؛ نمي توان كتمان كرد و يا اتفاقي كوچك دانست. حسين درخشان اگر باسواد است، استفاده اش براي ما خواهد بود و اگر به نظر بعضي دوستان بي‌سواد است، مشكل خودش هست. ديگر حسادت و يا خشم ما به هر دو براي چيست؟ مي توان نظرات حسين را نقد كرد. مي شود با حرف‌هايش مخالف بود. اما ديگر چه لزومي دارد كه همراه با نقد مطالبش، شخصيت‌اش را هم ترور كرد. به خدا مي شود بدون ترور شخصيتي هم به او ثابت كرد كه مثلا در مورد فلان مسئله اشتباه مي كند.
يادمان باشد، فقط ما نيستيم كه مي نويسيم! حسين هم مي نويسد.

روزهاي سياهي درپيش است

2005-08-09T01:20:00.000+04:30

18مرداد1384
خبرها و عكس‌هاي مربوط به فعاليت تاسيسات هسته اي اصفهان به شدت نگرانم كرده است. به چه سمتي داريم مي رويم؟ اين همه عجله براي راه‌اندازي مركز هسته‌اي اصفهان قبل از اجلاس سه‌شنبه آژانس هسته‌اي براي چيست؟ نوعي شاخ شانه كشيدن است؟ اگر ملت اين قلدري را نخواهند، چه كسي را بايد ببينند؟ رهبري را؟ به نظر مي رسد آقايان تمام اميدشان به چين است كه طرح تحريم ايران را وتو كند. تقريبا همين انتظار را هم از روسيه دارند اما به دولت پوتين زياد اعتماد ندارند. مي دانند كه پوتين در مقاطعي از خير منافع‌اش در ايران گذشته. و اگر چين هم در لابي با غرب پشت ايران را خالي كند، آقايان با تحريم پيش‌رو چه مي كنند؟ اگر يك ماه بنزين وارد ايران نشود، شايد باورش كمي مشكل باشد، اما جهنمي درست مي شود. همين ممانعت از ورود بنزين به ايران براي به زحمت افتادن حكومت اسلامي كافي‌ست.
بحران پيش‌آمده هسته‌اي و مسئله گنجي را وقتي در كنار سكوت و بي تفاوتي جامعه قرار مي‌دهم، ترسي تمام وجودم را مي لرزاند. نمي دانم اين ترس از چيست، يعني براي چيست، فقط حس مي كنم كه روزهاي سياهي درپيش است.

تلاش روحانيون براي جبران ورشكستگي

2005-08-08T20:30:00.000+04:30

17مرداد1384
سالهاي سال است كه اين جمع تصميمات مهمي براي مملكت گرفته‌اند. آخرين تصميم مهم‌شان هم هشت سال پيش بود كه محمد خاتمي را همين جمع متقاعد به كانديداتوري رياست جمهوري كرد. اما بعد از شكستي كه مجمع روحانيون مبارز در انتخابات مجلس هفتم متحمل شد و تير خلاصش هم در انتخابات رياست جمهوري نهم زده شد، آيا مي توانند دوباره به صحنه سياسي كشور بازگردند و مطرح باشند؟ اين سئوالي‌ست كه در دغدغه‌اش، اعضاي مجمع اين طور به تكاپو افتاده اند تا از حذف شدن بطور كامل در عالم سياست جلوگيري كنند.
اعضاي مجمع شب گذشته خاتمي را در خانه خود متقاعد كردند كه رياست شوراي مركزي مجمع روحانيون مبارز را قبول كند و جالب اينكه در غياب مهدي كروبي و بعد از استعفايش از دبير كلي، تصميم گرفته شده كه در اساسنامه مجمع تغييراتي صورت گيرد تا به جاي دبير كل، شوراي مركزي اداره مجمع را بر عهده گيرد. يعني زور زياد زدن براي اينكه نام مجمع، بي كروبي همچنان به عنوان يك تشكل تاثيرگذار در سياست باقي بماند و چون چهره‌اي مقبول‌تر از خاتمي در بين خود نمي بينند، ترجيح مي‌دهند اداره مجمع را به او بسپارند.
اما در اين بين تصورات كروبي قابل توجه است. او اكنون احساس مي كند كه از وزن بسياري در جامعه برخوردار بوده و خودش خبر نداشته. در انتخابات اخير پنج ميليون راي كسب كردن براي كروبي مثل يك رويا بود. او امروزه روز، عوامل شكستش را يكي دستكاري در راي‌ها مي‌داند و ديگري پشت كردن تعدادي از اعضاي مجمع و عدم پشتيباني از خود در انتخابات. او بر اين اعتقاد است كه اگر مستقل حزبي تاسيس كند، در آينده مي تواند پست رياست جمهوري را تصاحب كند و به همين خاطر بود كه با اصرار فراوان از مجمع جدا شد.
البته جدا از اين مسائل، شركت كروبي در انتخابات رياست جمهوري يك مسئله مهم را براي روشنفكران روشن كرد. او زاويه اي را نشان داد كه سالها اصلاح‌طلبان به آن بي‌توجه بودند. و آن مشكل معيشتي مردم بود. او توانست با وعده حقوق ماهيانه پنجاه هزار تومان براي افراد بالاي هجده سال پنج ميليون راي كسب كند كه حاوي پيامي شد كه مردم درد گشنگي دارند و بسياري به همان حقوق ماهيانه پنجاه هزار تومان محتاج هستند؛ بالخص در روستاهها كه بيكاري بيداد مي كند و صنعت كشاورزي در بسياري ازمناطق كشور متوقف شده.
اكنون با صف‌بندي‌هايي كه در حال شكل يافتن است، بايد منتظر بمانيم تا ببينيم كه حزب جديدالتاسيس كروبي و مجمع روحانيون مبارز كه به حتم دو رقيب براي يكديگر خواهند شد، چه سياستي را دنبال خواهند كرد. آيا به معيشت مردم اهميتي مي دهند و سياست‌هاي‌شان را براساس مشكلات اقتصادي مردم كه در اين انتخابات نتيجه بسيار خوبي هم داد و نشان داد كه دغدغه اصلي‌ست، مي سازند يا با همان سياست گذشته و ديد سنتي كه از خصوصيت روحانيون مبارز است، مجدد استراتژي اصلي‌شان را مي‌بندند و شعارهاي اقتصادي را مثل زني صيغه‌اي به كناري مي‌زنند.
پيش‌بيني من با توجه به شناختي كه از دو دسته روحاني دارم، اتخاذ مجدد سياست سنتي‌ست و آينده هر دو را با شكستي بزرگ تر و سخت‌تر مي بينم. شما چه فكر مي كنيد؟

شريعتمداري طنزپرداز

2005-08-08T17:16:00.000+04:30

17مرداد1384
خبر ويژه امروز حسين شريعتمداري اگر در جشنواره مطبوعات سال آينده شركت داده شود، قطعا در گرايش طنز مكتوب رتبه اول را خواهد آورد:

كلك مرغابي بعد از شاه كليد ( خبر ويژه )
شيرين عبادي و يوسف مولايي وكلاي مدافع اكبر گنجي ديروز طي نامه اي كه قبل از ارسال براي گنجي روي سايت خبرگزاري ها رفته بود، از اكبر گنجي خواستند به اعتصاب غذاي خود پايان دهد.
اين اقدام فريبكارانه كه با مواضع قبلي آنها در تشويق و ترغيب اكبر گنجي به اعتصاب غذا و ادامه آن، متناقض است درحالي صورت پذيرفت كه يك شب قبل از ارسال نامه كذايي، اكبر گنجي اعتصاب غذاي خود را شكسته و اين خبر به اطلاع اطرافيان وي نيز رسيده بود.
بخش هايي از نامه شيرين عبادي و مولايي كه با ادبياتي متفاوت نسبت به مواضع اصلي آنها نوشته شده قابل توجه است.
شيرين عبادي خطاب به گنجي نوشته است: با شكستن اعتصاب و خوردن غذا، دل دوستان را شاد و خانواده خود را از نگراني به درآوريد!
همچنين يوسف مولايي خود را دوست و وكيل گنجي معرفي كرده و به او مي نويسد؛ هيچ يك از دوستداران شما در هيچ جاي دنيا از تداوم اعتصاب غذاي شما حمايت نمي كنند.
گفتني است كيهان پيش از اين از پروژه اي خبر داده بود كه هدف نهايي آن مرگ اكبر گنجي بوده و ضمن طراحي در خارج از مرزها، عواملي چون شيرين عبادي و يكي از نزديكان گنجي اجراي آن را برعهده داشتند. ترفند اخير وكلاي گنجي از شكست قطعي اين پروژه حكايت دارد كه اين نكته پيش از اين توسط كيهان پيش بيني شده بود.

گنجي! تنها نرو

2005-08-07T19:30:00.000+04:30

16مرداد1384
گنجي كجا؟ كجا مي خواهي بري؟ گنجي براي كي؟ براي چه كسي چنين به روز خود مي آوري؟ گنجي مي داني؟ مي داني همسايه‌ تو را نمي شناسد؟ به خدا نمي شناخت. شبي كه جلوي خانه‌ات شمع روشن كرده بوديم، آمد جلو و از تو پرسيد. همسايه روبرويي هم هست. پرسيد كه اين گنجي كيست؟ گفتم اين سئوال را من بايد بپرسم نه شما. گفت چطور مگر؟ گفتم شما جدا گنجي را نمي شناسي؟ گفت خب نمي شناسم؛ فقط مي دانم كه حالش خوب نيست و رو به مرگ است. شوخي هم نمي كرد. مرا سر كار نگذاشته بود. جدا نمي شناخت. مثل خيلي ها كه نمي شناسند تو را. نمي دانند كه چه كردي؛ چه نوشتي. باور كن همسايه‌ات مي گفت نمي دانم اين مرد چه كرده. گنجي ما عقبيم. خيلي از تو عقب هستيم. تنهايي وارد جنگل ظلم شدي. گرگان اسيرت كرده‌اند. بايد بايستي تا به تو برسيم. بايد زنده بماني و راه را نشان دهي. براي خيلي ها غريبه اي؛ حتي براي همسايه هايت. حتي براي آنان كه زماني نزديك‌ات بودند، غريبه شده اي. گنجي براي رفتن داري شتاب مي كني. امروزه روز، اكثريت جامعه نه لياقت آزادي دارند و نه از دموكراسي چيزي مي دانند. اين حرف ها از سرخوردگي نيست گنجي عزيز. به خدا براي مردم غريبه‌اي. حرف‌هايت را نمي فهمند. آنان كه تو را درك مي كنند، كم اند؛ خيلي كم هستند. در اقليت‌اند. گنجي عزيز من هم با ديگر دوستان از تو درخواست مي كنم كه اعتصاب غذايت را بشكني كه اين مردم تنها يك دقيقه بعد از شنيدن خبر مرگت به تو و راه تو فكر مي كنند، نه بيشتر. شايد آن يك دقيقه را هم به خبر ورزشي اختصاص دهند.
گنجي عزيز، تو را زنده مي خواهيم؛ قهرمان زنده.

غايت لئامت

2005-08-06T19:15:00.000+04:30

15مرداد1384

بوسه اي براي اين دنيا
نه از براي آن دنيا
بوسه‌اي ز روي تملق
نه ز روي تعلق
بوسه‌اي براي لذات دنيوي
نه از براي حيات اخروي
بوسه اي ز روي تجاهر
نه ز روي تمايل
و سرانجام اين بوسه‌ها
به‌ظاهر رفاقت
كه مي‌رساند
آدمي را
به غايت لئامت

با ديدن اين عكس بي‌اختيار اين چند خط به ذهنم رسيد.
چرا؟ به راستي چرا تا كمر بايد خم شد؟ اين نماينده ملت با اجازه چه كسي تعظيم كرده است؟ آن هم تعظيم به كسي كه نبايد. مگر غير اين است كه اين نوع چاپلوسي‌ها براي تائيد است؛ تائيد صلاحيت.
اين عكس مرا هم خشمگين كرده است و هم خجل زده. شرمگين در برابر افكار عمومي دنيا كه چه فكر مي كنند با مشاهده اين تصويرها درباره ما. نماينده اي كه مظهر غرور يك ملت است تا كمر خم شده و دست بوسي مي كند. به راستي فرق نظام اسلامي ما با نظام‌هاي گذشته چيست؟ آنان هم پادشاهي داشتند كه به اصطلاح نمايندگان ملت به دستبوسي‌اش مي‌رفتند. تازه مثل اينكه ما در اين نظام چند سلطان داريم.
چند روزي است كه اين و آن مي گويند كه فلاني باز ترمز بريده، اما نمي توانم آرام بگيرم. ديدن اين عكس‌ها مرا آزار مي دهد.

علت ترور مقدس از نگاه شريعتمداري

2005-08-06T16:20:00.000+04:30

"…اما، چرا قاضي پرونده اكبرگنجي براي ترور انتخاب مي شود؟ پاسخ به اين سؤال چندان پيچيده نيست، محافل بيگانه و برخي از رسانه هاي داخلي طي چند هفته گذشته، از طريق شيرين عبادي و فرد نزديك به اكبرگنجي، بيشترين تبليغات تخريبي را عليه عوامل موثر در بازداشت و محكوميت او، به راه انداخته بودند، بنابراين قاضي پرونده، نشان دارترين شخصيتي بود كه ترور او مي توانست، افكار عمومي را به سمت و سويي كه طراحان اين جنايت درنظر داشتند بكشاند. يعني انتقام از كسي كه اكبرگنجي را محاكمه و زنداني كرده است!"
متن كامل...

خدايا،انتخاب با شماست

2005-08-05T19:45:00.000+04:30

14مرداد1384
خدايا چرا تنها ما را عقل‌كل آفريدي تا مجبور شويم هر هفته قبل و بعد از نماز براي غرب و شرق دعا كنيم تا عاقل شوند؟ چرا؟ مگر ديگران آدم نبودند؟ مگر بلر و بوش آدم نيستند؟ خب اگر نيستند پس چرا آدم‌نما آفريدي‌شان؟ ببين خدا، اينجا كم كاري از شماست. مگر قرار نبود همه ما را برابر خلق كني؟ حالا ما بين اين همه ديوانه چه كنيم؟ الان هر كار عاقلانه‌اي كه بخواهيم انجام دهيم، از طرف اين ديوانه‌ها تهديد مي شويم. خدايا، با اين وضعي كه پيش آمده، دو راه بيش نداري؛ يا ما را مثل آنها ديوانه كن يا آنها را همانند ما عاقل. حال انتخاب با شماست.

:اصلاح شدم با

2005-08-05T17:41:00.000+04:30

[...]

قرائتي از آقاي قرائتي

2005-08-05T16:31:00.000+04:30

14مرداد1384
امروز قبل از بخش خبري ساعت 14 شكبه اول سيما برنامه آقاي قرائتي پخش شد. متاسفانه از نيمه برنامه تلويزيون را روشن كردم و درست زماني بود كه ايشان درباره نگهداري ادرار صحبت مي كردند. حجت السلام قرائتي در اين برنامه تاكيد فروان كردند كه به هيچ عنوان ادرار خود را نگاه نداريد كه مضر است. حتي به هنگام نماز وقتي وارد مسجد شديد، اول به مستراح برويد و ادرار را خالي كنيد و بعد وضو گرفته نماز را بر پا كنيد. در احاديث هم آمده كه نبايد ادرار را نگاه داشت و نماز خواند. حتي اگر از نماز جماعت عقب افتاديد، عيبي ندارد. بگذاريد نماز جماعت تمام شود، آنوقت شروع به نماز خواندن كنيد. هيچ اشكالي ندارد. اشكال نگهداري ادرار بيشتر است.
ايشان در ادامه سخنانش درباب ادرار گفتند كه جايي به من پيشنهاد برگزاري كلاس قرآن كردند. من هم در قبال دستمزد گفتم كه ابتدا چند مستراح در فلان جا بسازيد تا كلاس را برگزار كنم. مسلمان بي مستراح كه زندگاني نتواند!
آقاي قرائتي كه مجلس ديني را تبديل به مجالس آقاي ماهي‌صفت يا همان "مستر سين" كرده بود، خود از خنده حاضران به وجد آمده و هنگام صحبت مي خنديد. بعد از برنامه مات مانده بودم كه چطور اين حرف‌هاي مضحك به نام دروس ديني به مردم خورانده مي شود. خود آقايان اسلام را به مسخره گرفته اند و آن وقت، اين و آن را متهم به توهين به مقدسات مي كنند. اگر برنامه آقاي قرائتي را بي تصوير گوش دهيم، به نظر مي رسد كه دلقكي اداي اين حجت السلام را در مي‌‌آورد و مردم مي‌خندند. جدا متاسف شدم. يعني واقعا حرف‌هاي آقاي قرائتي درس‌هايي از دين است؟ پس چرا ما نخوانده ايم؟ من ناآشنا هستم يا اين حرف‌ها من درآوردي است؟

سردبيرهاي انتصابي

2005-08-05T11:33:00.000+04:30

14 مرداد1384
مصاحبه روزنامه شرق با استاد حسين قندي را بخوانيد. حرف هاي خوبي زده. از دغدغه هاي هميشگي‌اش گفته كه همواره از آن رنج مي برد و در كلاس‌هايش براي دانشجوها درد‌دل مي كند. درباره سردبيران امروز مطبوعات ايران چقدر درست نظر داده. البته يك نكته را هم مي توان به آن اضافه كرد و آن مشكلات اخلاقي‌ بيشتر سردبيران انتصابي‌ست كه اميدوارم روزي نام آنها برده شود تا به عنوان انگل مطبوعات امروز ايران معرفي شوند.
"الان فضاى تحريريه ها كاملاً متفاوت است. چرا؟ چون كسى كه دبير سرويس يا سردبير مى شود سابقه كمترى نسبت به خبرنگارش دارد. پس هيچ وقت خبرنگار حرف دبير سرويس اش را نمى پذيرد. در دنيا سردبير را انتخاب مى كنند. ميان ۲ يا ۳ نفرى كه مورد پذيرش همه اعضاى تحريريه هستند، راى گيرى مى كنند. در نتيجه همه اعضا به سردبير احترام مى گذارند. به او ايمان دارند و از او كار ياد مى گيرند. اما در ايران همان طور كه گفتيد، سردبير انتصابى است. كارى به اين ندارند كه سابقه فرد چقدر است يا چه ميزان آموزش ديده است. شما مى توانيد آمار بگيريد. چند درصد از سردبيران فعلى مطبوعات ما ۱۵ يا ۲۰ سال سابقه روزنامه نگارى دارند. وقتى سردبير انتصابى باشد، مطمئناً دبير خوبى انتخاب نمى شود. دبير كم سابقه نمى تواند خبرنگار خوب انتخاب كند. همين مسئله باعث مى شود وقتى نيرويى به يك تحريريه وارد مى شود، حتى شوق و انگيزه كافى براى تقويت دانش خود و ايجاد تنوع در كارش را ندارد. در مورد سردبير انتصابى هم «بى انگيزگى» و از «زير كار در رفتن» صفاتى است كه به مرور ظاهر مى شود."

توضيح

2005-08-04T02:05:00.000+04:30

نمي خواستم در اين باره توضيح دهم. چون نوعي تنزل شخصيتي دارد اين نوع حرف ها. اما مي بينم كه دارد سوءتفاهم ايجاد مي كند. راستش دو سه روز قبل تعدادي از لينك هاي دوستان را برداشتم. يعني وبلاگ هايي را كه چند ماهي بود يك طرفه لينك داده بودم و جوابي نگرفتم، برداشتم. لينك به ديگر وبلاگ‌ها را در واقع نوعي احترام مي دانم. مخصوصا وبلاگي را مي بينم كه يك طرفه و بدون اينكه اطلاعي داده باشد به وبلاگم لينك داده، فورا به ليست لينك‌هايم اضافه‌اش مي كنم. ايشان محبت كرده و من نيز بايد فورا جبران كنم. حال مي خواهد مخالف عقايدم باشد و يا اصلا ميل به خواندن مطالبش نداشته باشم كه چنين هم هست و تعدادي از اين وبلاگ هايي كه در ستون لينك دارم شايد در ماه دو بار هم به آنها سر نزنم. به نظرم اين يك قانون نانوشته در دنياي مجازي است كه بايد رعايت كرد. رعايت ادب مي شود در دنياي مجازي. ولي متاسفانه تعدادي از دوستان نه تنها اعتقادي به اين رعايت ادب ندارند بلكه تحقيرآميز هم برخورد مي كنند. به هر حال من چند ماهي تحمل كردم و منتظر ماندم تا ببينم جوابي دريافت مي كنم يا خير و وقتي توجهي نديدم، تصميم گرفتم كه لينك هاي يك طرفه را بردارم كه برداشتم و ديگر نخواهم گذاشت. مگر اينكه دو طرفه شود لينك ها. خب به هر حال اين را از هشت سال دولت اصلاحات ياد گرفتم كه همواره شعارش بود كه بايد ديپلوماسي براساس احترام متقابل باشد. مگر غير اين بود؟
علي اي‌حال اميدوارم دوستان را با حذف لينك ها دلخور نكرده باشم.
ضمنا از دوستاني كه لينك وبلاگم را دارند و من نديده‌ام، استدعا مي كنم اي‌ميل بزنند و اطلاع دهند تا سريعا اقدام كنم.

عكسي ماندگار

2005-08-03T20:31:00.000+04:30

آفرين به حميد فروتن. عكس خوبي گرفته. اين عكس مي ماند.

چه كسي مي گريد

2005-08-03T17:31:00.000+04:30

[...]

رئيس جمهور [...] آمد

2005-08-03T12:40:00.000+04:30

گزارش اجمالي از مراسم تنفيذ حكم رياست‌جمهوري

[...]

2005-08-02T21:12:00.000+04:30

11مرداد1384

در خبرها آمد كه قاضي مقدس را ترور كردند. خبر تكانم داد. قاضي مقدس! هماني كه با چهره اي آرام ولي دلي از جنس سنگ روبروي گنجي نشست و دستور گرفت و حكمش را صادر كرد. هماني كه به جهت اداره خوب دادگاه گنجي از مرتضوي پاداش گرفت و به عنوان رئيس مجمتع ارشاد كه سالهاست شكنجه‌گاه جوانان است، گمارده شد.
او رفت. با كوهي از آنچه كه بايد روزي مي گفت. يعني پس مي‌داد. قاضي مقدس همانند لاجوردي بسيار مي دانست. حيف شد به راستي.
مي توان اين احتمال را قوي گرفت كه يكي از پرونده‌هاي بزرگي كه مقدس رسيدگي مي كرد، موجب قتلش شد و به نوعي تسويه حساب دانست. ولي چرا در اين زمان حساس تسويه حساب شد؟ يعني مي شود اينقدر اتفاقي باشد؟
مثلا بخواهيم فرض بر اين بگذاريم كه عده‌اي جوان كه در بازداشتگاههاي "وزرا" شكنجه شده‌اند و شلاق خورده‌اند و در اثر همين شكنجه‌ها كليه شان و يا ساير عضو بدنشان ناقص شده، امروز قصد انتقام گرفتند و مقدس را به قتل رساندند.
نمي شود قتل او را در اين برهه از زمان ناديده گرفت. آن هم در زماني كه مسئله گنجي حاد شده است و فردا تنفيذ رياست جمهوري ست و همچنين همسر گنجي قرار است مقابل دفتر سازمان ملل تحصن كند. مسئله هسته‌اي هم كه به مراحل حساسي رسيده. البته در نظر اول مي شود دريافت كه كار هيچ گروه تروريستي شناخته شده مثل سازمان مجاهدين خلق نيست. آنها خيلي ضعيف‌تر از آن هستند كه بخواهند چنين ترورهايي را صورت دهند.
[...]

...يك هفته در اين دنيا

2005-08-02T18:35:00.000+04:30

11مرداد1384
فكر مي كنم خاتمي بالاي سر خود را نمي‌بيند. دائم سرش پايئن است و هر چه مي گويد از نگاه رو به پايئن است. قسمتي از آخرين سخنراني‌اش را در جمع كاركنان نهاد رياست جمهوري بخوانيد:
"الحمدالله در ايران اين گونه نيست كه سمتها ارثي و مادام‌العمر باشد و اگر كسي سر كار آمد مردم مجبور باشند براي هميشه او را تحمل كنند. اين از بركات جمهوري اسلامي است كه مردمسالاري يعني تبدل و جابجايي قدرت بدون توسل به زور را پذيرفته است و با انتخاب مردم اين جابجايي صورت مي‌گيرد."
خوب تا رياست قوه مجريه و مقننه و قضاييه اين سخن خاتمي درست مي نمايد؛ اما فرمانده‌اي كل قوا چي؟ مقام او هم ابدي‌ست يا با راي مردم است؟ نكند در اين‌باره مي‌خواهد بگويد كه انتخاب رهبري هم با خبرگان است و خبرگان هم توسط مردم انتخاب مي شوند؟
اگر منظورش چنين است كه در كتاب اجتماعي سال چهارم ابتدايي همه اينها را نوشته‌اند و بچه‌ها هم مي دانند!
خاتمي در يك هفته آخر رياستش خراب كرد؛ آن از سخنراني‌اش در وزارت كشور بود، اين هم از آخرين سخنراني‌اش به عنوان رئيس جمهور كه بسيار [...] بود.

مكافات جديد

2005-08-01T20:09:00.000+04:30

1384/5/10
مدير روزنامه مرا خواست و پرسيد اين چه عكسي است كه از احمدي نژاد چاپ كرديد؟ چرا اين شكلي شده پس؟ گفتم حاج‌آقا مشكل ما نيست. ايراد از فرستنده است. ديگر نمي دانيم عكس ريئس جمهور منتخب را چگونه "اديت" كنيم كه [...] نباشد.
راستش، خيلي مكافات مثل عكس رهبري كه مبادا برعكس چاپ شود و از اين جور احاديث كم داشتيم، رئيس جمهور منتخب هم به آن اضافه شد.

جوادآقا عجله دارد

2005-08-01T18:06:00.000+04:30

1384/5/10
ببينيد جوادآقا لاريجاني امروز با چه حرارتي از آغاز غني‌سازي سخن گفته است:

"مذاكرات ايران ـ اروپا مذاكرات بر سر اعتمادسازي است، نه مذاكرات بر سر شروع يا عدم شروع غني‌سازي."
"به اعتقاد من آقاي احمدي‌نژاد بايد اين مذاكرات را به صورت جدي‌ بازنگري كرده و درهاي تحرك و پيشرفت را به سوي جوانان و ملت ما بيش از پيش باز و مهيا گرداند."
"من از پايان مهلت ايران به اروپا هيچ نگراني‌اي ندارم، ضمن آنكه بسيار خوشحالم زيرا اين مذاكرات را نمي‌پسنديدم."
"توصيه‌ي من اين است كه روابط‌مان‌ با آژانس بين‌المللي انرژي اتمي را مثل سابق در چارچوب تحولات بين‌المللي خود نگه داريم."

يك موضعگيري نااميدكننده

2005-07-30T16:38:00.000+04:30

اين موضعگيري هاشمي شاهرودي بسيار نااميدكننده است. تمام آنچه را كه طي چند سال اخير در ظرف آبرو اندوخته بود، با پايش زد و ريخت.

حرف راست

2005-07-27T17:55:00.000+04:30

حرف راست را بايد از رهبري شنيد:
"مي‌توان براي مناسبت‌ها آهنگ‌هاي مناسب ساخت تا مراسم اعياد اسلامي شبيه عزاداري نشود"
كل مطلب...

...

2005-07-27T01:37:00.000+04:30

- چرا امروز دستت خاليه؟
- خب چي بايد دستم باشه؟
- برا مادرت چيزي نگرفتي؟
- چي برا مادرم مي گرفتم؟
- بابا امروز، روز زنه !
ولادت حضرت فاطمه‌ست ديگه
- خب باشه...!
- ببين تو رو خدا شروع نكن. بگو چيزي نگرفتم، خيال خودتو و ما رو راحت كن؛
صغري كبري برامون نچين.
- [...]

مرگ روحانيون

2005-07-25T18:25:00.000+04:30

مهدي كروبي براي هميشه از مجمع روحانيون رفت. بسياري بر اين اعتقادند كه اين مجمع در واقع تحت امر كروبي مبارز بود و مجمعي در كار نبود؛ معناي مجمع در وجود كروبي خلاصه مي شد و حالا كه ايشان قهر و يا به قول خودشان استعفا كردند، بايد مرگ مجمع روحانيون مبارز را اعلام كرد.
خبر مربوطه را بخوانيد...

پ.ن:
حنيف مزروعي اين نظر را مسخره مي داند. خب اين هم نظري ست؛ اما درست مي گويند آنها كه مجمع را كم و بيش مي شناسند. سالها بود كه مجمع روحانيون مبدل به مجمع كروبي مبارز شده بود. حرف، حرف او بود. بسياري از بزرگان بخاطر اين سياست غلط از رفتن به مجمع خودداري مي كردند. چند دستگي در بين روحانيون بسيار است و با مشكلات فراواني روبرو هستند و با رفتن كروبي، عملا مجمع تعطيل خواهد شد. اغلب دفاتر مجمع در شهرستانها هم تعطيل شده است. مطمئنا مجمع با اين اوضاع تعطيل مي شود مگر اينكه بزرگانش راضي و پس از دلجويي، متقاعد شوند كه بايد حفظش كرد كه كار بسيار سختي است.

مرگ مارمولكان

2005-07-24T16:08:00.000+04:30

ايران روزي بي مارمولك خواهد شد.

ماده اسب محجوب

2005-07-23T17:47:00.000+04:30

ماده اسب محجوب در ميدان نقش جهان اصفهان

انتظار

2005-07-19T14:18:00.000+04:30

مرد روحاني در قطعه هنرمندان و نويسندگان با موبايلش مشغول صحبت است؛ به راستي او انتظار چه كسي را مي كشد؟

...

2005-07-12T12:58:00.000+04:30

فعلا حرفي براي گفتن ندارم؛ پس نيستم.

دليل اصلي پيروزي احمدي نژاد

2005-07-06T16:05:00.000+04:30

قابل توجه بي دينان دموكراسي‌خواه!
آيت الله مصباح‌يزدي گفته كه امام زمان از شش ماه قبل از انتخابات براي احمدي نژاد دعا مي كرده است.
گزيده اي از سخنان سخنان مصباح يزدي در جمع اعضاي كانون طلوع:

"شخصي شب بيست و سوم ماه رمضان در حال احيا، پيش از نيمه شب به خواب مي رود. در خواب به او ندا مي شود كه بلند شو براي احمدي نژاد دعا كن، وجود مقدس ولي عصر(عج) دارند براي احمدي نژاد دعا مي كنند. مي گويد من حتي اسم احمدي نژاد را نشنيده بودم و اصلا او را نميشناختم!"

اصل مطلب...

به سلامي ديگر نياز است يا نه؟

2005-07-05T23:50:00.000+04:30

1384/4/14
سه روز ديگر سالروز توقيف روزنامه" سلام" است. اصلا يادتان بود؟ يادتان مانده كه محكوميت پنج ساله اش هم تمام شده و اجازه چاپ دارد؟ يا بخاطر دغدغه نان شب فراموش كرده ايد؟ مطمئنا آنان كه دغدغه دموكراسي در ايران دارند، فراموش نمي كنند آن روزها را.
امروز بعد از مدتها با پسر موسوي خوئيني‌ها تماس گرفتم. امير مهدي از آن مردان نيك روزگار است كه مدتي افتخار خدمت براي او را داشتم. مدتي كه گذشت، صحبتمان به روزنامه سلام كشيد و اينكه الان فضا براي انتشار مجدد روزنامه مناسب است و من عقيده دارم با فضايي كه ايجاد شده، به سلامي ديگر نياز فراوان است و جامعه مي طلبد. اما پسر حاج آقا مي گويد كه حاجي نظر ديگري دارد.
او مي گويد: از زماني كه محكوميت روزنامه پايان يافته تا به امروز، بسياري به حاج آقا چنين پيشنهادي را داده اند كه اغلب در زمان انتشار روزنامه اي از سوي جبهه مشاركت بوده كه حاج آقا دليل مي آوردند كه همان انتظاري كه ايشان از روزنامه سلام دارند، فلان روزنامه برآورده كرده است. ديگر چه نيازي به سلام است.
به نظرم آن زمان، پاسخ موسوي خوئيني ها نوعي دست به سر كردن بوده كه مي خواسته فعلا متقاعدشان كند كه بيش از حد اصرار نكنند اما امروز كه روزنامه مشاركتي ها را هم تعطيل كرده اند، جالب مي شود دليل اصلي مخالفت حاج آقا موسوي را جويا شويم.
البته امير مهدي امروز از طرف پدر پاسخ نداد و مدام مي گفت گمان مي كنم؛ به خنده هم مي گفت پدر نه تنها در عالم سياست سكوت كرده، بلكه در منزل هم سكوت اختيار مي كند و در مباحث خانواده شركت نمي كند. ولي در مجموع پسر بر اين اعتقاد است كه پدر فضاي امروز ايران را بسيار متفاوت با سالهاي اول دهه هفتاد مي داند و كاركردي تاثيرگذار همانند آن سالها براي روزنامه سلام ديگر نمي بيند. او مي گويد كه حاج آقا بارها در لابه‌لاي حرف هايش اين را گفته و گذشته و بيشتر از اين راجع به مسئله نمي گويد؛ اين روزها سخت مي شود از حاج آقا جواب گرفت.
گفت وگويم با اميرمهدي چون تلفني بود و به درازا كشيد، كامل متمركز نبود و من هم حين كار بودم اما صحبت هاي جالبي كرد پسر. جانانه حرف زد؛ انتقادهايش كاملا به جا بود. متاسفانه چون گفت وگوي رسمي نبود، اجازه بيانشان را ندارم و مي گذرم ولي يك نكته از صحبت هايش را نمي توان نگفت؛ آنجا كه وقتي پرسيدم آيا سكوت بيش از حد حاج آقا به نوعي انزوا و انفعال نمي انجامد، ايشان پاسخ داد كه حاج آقا منفعل نشده اند و نخواهند شد و مطمئن باش آنجا كه احساس كنند براي پيشرفت اصلاحات و دموكراسي در ايران موثر هستند، وارد عرصه مي شوند اما زمانش را نپرس كه من هم نمي دانم چه موقع سكوت را مي شكنند.

نظريه هاي هميشه درست فعالان سياسي ايران

2005-07-04T10:59:00.000+04:30

اين يادداشت محمد حيدري را از دست ندهيد:

اين روزها تقريبا همه از انتخابات و چرايي نتيجه آن و درست يا نادرستي برنامه ديگران صحبت ميکنند. نکته جالب در اين تحليل ها آن است که همه معتقدند حرف آنها درست بوده و ديگران اشتباه کرده اند. حتي آنهايي که با کمال قدرت تحليل هاي مشخصي از نتيجه انتخابات مي دادند و امروز دقيقا عکس آن اتفاق افتاده نيز حاضر به تغيير تحليل خود نيستند و محکم بر سر موضع خود ايستاده اند! آنهايي که معتقد به تحريم بودند همچنان تاکيد ميکنند که ما درست ميگفتيم و مثلا ديديد که اين انتخابات نمايشي بود؟ آنهايي هم که معتقد به راي دادن بودند(از جمله اينجانب!) معتقدند که ديديد که حرف ما درست بود و امکان پيروزي تحريم وجود نداشت و تنها سود آن انتخاب احمدي نژاد بود؟ به هر حال از عجايب شگفت آور عرصه سياسي ايران در اين است که هر کس هر چه بگويد درست است و مشخص نيست که بالاخره چه اتفاقي بايد بيافتد که حداقل يک جريان اعتراف به شکست در تحليل کند. همه مي گويند ما که گفته بوديم!
يکي از سروران خيلي عزيز که در اين انتخابات هم از جمله مدافعان شرکت در انتخابات بود ميگفت به يکي از مشاهير که اتفاقا نماينده گروه سياسي باسابقه اي در ايران است و انتخابات را تحريم کرده بود گفتم که اگر از اين انتخابات احمدي نژاد درآمد هم شما راضي هستيد؟ او هم تاکيد کرده که اين اتفاق غير ممکن است و حتما هاشمي رئيس جمهور خواهد بود و پرنسيب سياسي ايجاب ميکند که ما در موضع تحريم بمانيم. اين دوست عزيز ما هم به او گفته آخر عزيز من اگر تو تحليلت را بر اين مبنا گذاشته اي که غلط است. تو بايد اعلام کني که حتي در صورت رياست جمهوري احمدي نژاد هم ما حاضر به شرکت نيستيم نه اينکه تحليل خودت را روي رياست جمهوري رفسنجاني بنا کني.
همين عزيز ميگفت بعد از انتخابات يکي ديگر از دوستاني که ميگفته هاشمي رئيس جمهور است با او صحبت ميکرد و ميگفت اتفاقا رياست جمهوري احمدي نژاد هم بد نشدها و فلان و فلان . گفت به او گفتم پس آقا جان حداقل در عالم خيال بگوچه اتفاقي بايد بيافتد که گاهي هم تحليل شما مشکل پيدا کند؟ شما که در هر حالت ميگويي همين که شد خوب بوده!
اين تحليل هاي ابطال ناپذير واقعا تاريخي اند. البته من هنوز هم معتقدم که کاش آقاي معين و دوستانش کناره گيري کرده بودند. اين هم نظريه ابطال ناپذير بنده!

اصل مطلب...

از بزرگان مي شنويم

2005-07-03T20:09:00.000+04:30

حرف هايي كه اين روزها از بزرگان مي شنويم:
"كي بود كي بود من نبودم؛ چرا مي گوييد كه من بودم؟"

...فعلا سکوت تا

2005-07-02T13:00:00.000+04:30

1384/4/11
این روزها حال درستی ندارم. ترجیح می دهم مدتی فقط به کارهای خودم برسم. ممکن است تا مدتی چیزی ننویسم؛ فقط گوش بدهم. بله بیشتر باید گوش داد...

نقد كوتاه اميد و پاسخ من

2005-06-29T19:23:00.000+04:30

1384/4/8
دوست عزيزم، اميد معماريان كه بسيار دوستش دارم و روزنامه نگار بامطالعه اي مي دانم‌اش، نقد كوتاهي بر يادداشت قبلي ام نوشته و آن را قضاوت عجولانه دانسته است. من هم در پاسخ، كامنتي را در پي مطلبش گذاشتم و از او خواستم تا تصوير جامعي از جنبش دموكراسي خواهي در ايران به من ارائه كند.
نقد كوتاه اميد و همچنين پاسخم را در ذيل مي آورم.

نقد اميد:
یک کمی شتاب زدگی
اندک اندک که از انتخابات فاصله می گیریم محتمل بودم چنین پدیده ای در جامعه ایرانی بیشتر از پیش نمایان می شود. دوستان از برج عاج های بیرون می آیند و خود همه پنداری عمومی جایش را به تامل می دهد. برخی از دوستان خبر از ورود به جامعه مدنی می دهند که اساسا خیلی خوب است اگرچه از ادبیات جامعه سیاسی استفاده می کنند و به گونه ای صحبت می کنند که با ورودشان جامعه مدنی تازه قرار است شکل بگیرد در حالی است که سالهاست افراد بسیاری در حوزه های مختلف در آن مشغول به فعالیت هستند ودستاوردهای درخشانی هم در حد وحدود جامعه مدنی کم خون ایرانی دارند.
با این وجود به نظرم هنوز حوزه سیاست ورزی ر درجامعه ایرانی پایان نیافته است وفعالان جامعه سیاسی می توانند نقش مهم تری را در این سالها ایفا کنند. برخی از دوستان از آموزش واین جور چیزها صحبت می کنند که به نظرم شتاب زدگی خاصی در آن به چشم می خورد. البته که آموزش در هر سطحش ودر هر موقعیتی برای مردم وبه خصوص جوانان خوب است ولی اینکه چطور نیروهای سیاسی در ظرف ۵روز عطای فعالیت سیاسی را به لقای آن می بخشند اندکی عجولانه به نظر می رسد. شاید بهتر باشد یک تحلیل استراتژی صورت بگیرد وبر اساس نیازهایی که در جامعه وجود دارد وظرفیت های موجود فعالیت هایی طراحی شود.
در میان دوستان فرهاد جان نمی دانم چرا اینقدر بی تابی می کند. آنقدر هم بد نشد والله. کنش هایی در این سطح متناسب با واقعیت های اجتماعی و ظرفیت های موجود شکل می گیرد. به قول یکی از نویسندگان خوب، حداقل خوب است که با صورت مساله ای به نام جامعه ایران آشنا شد.
این شتاب زدگی در این که چه باید بکنیم ویا اینکه چه باید می کردیم وچها که نکردیم وحرف هایی از این دست تنها فرصت تامل کردن را از ما می ستاند .همین

پاسخ من:
اميدجان، من هم با سخن بهنود كاملا موافقم. درست مي گويد اين ميرزا. اتفاقا مي خواهم بگويم كه بهنود نشان داد با اينكه چند سالي ست كه از وطن دور افتاده اما واقعيت جامعه را هنوز به خوبي درك مي كند. در ابتداي گفت و گويش با حسين درخشان هم به اين نكته به خوبي اشاره كرد كه انتخاب احمدي نژاد براي جنبش دموكراسي خواهي بهتر شد. اما صحبت من در يادداشتم چيز ديگري بود؛ تمام حرفم اين بود و هست كه اكثريت جامعه ايران در اين انتخابات نشان دادند كه به دنبال دموكراسي نيستند. نان شب را واجب تر مي دانند. همين، تمام. نه به دنبال اين هستم كه جامعه را سرزنش كنم كه چرا به اصلاح طلبان راي ندادند و نه تحقير كه شما به نوعي شتابزدگي مي دانيد. از انتخابات اخير بايد نتيجه گرفت و پذيرفت و واقعيت هم دارد كه تنها ده الي نهايتا پانزده درصد مردم ايران به دنبال دموكراسي هستند. اگر شما اين ميزان را بيشتر مي دانيد، خواهش مي كنم با دليل و ضمنا با تعريف جامع از دموكراسي خواهي، برايم تشريح كنيد تا قانع شوم كه هنوز عجله مي كنم.
با احترام

درسي كه از اين انتخاب گرفتم

2005-06-28T00:03:00.000+04:30

1384/4/7
با اينكه تازه از سفر برگشته ام اما هنوز احتياج به استراحت دارم. يك روز مانده به مرحله دوم انتخابات رياست جمهوري نهم براي اينكه خستگي ناشي از احساس شكست در انتخابات دور اول را از تن بيرون كنم، به اعماق جنگل‌هاي غرب مازندران رفتم؛ كلبه اي وسط جنگل كه جز وسايل اوليه مورد نياز زندگي در آن نبود. نه راديويي داشت و نه تلويزيوني كه بشود اخبار انتخابات را دنبال كرد. راستش قصدم هم همين بود كه از وقايع دور باشم. به خيالم نتيجه انتخابات مشخص بود و تبهكار كهنه كار، رئيس جمهور آينده ايران.
همين خيال را تا بامداد روز شنبه داشتم و راحت مشغول بازسازي روحم بودم و صداي خوش پرندگان جنگلي را در ذهن ضبط مي كردم و تصاوير محو و بهشتي ناشي از ريخته شدن مه بر درخت ها را برمي داشتم. با اينكه سعي مي كردم تمام مدت به سياست و انتخابات فكر نكنم و بگذارم زيبايي طبيعت مرا تسخير كند اما باز گه گاهي فكرم به آن سمت مي رفت و پريشانم مي كرد. دست خودم هم نبود. پنجشنبه و جمعه را تقريبا به همين حال گذراندم تا شنبه صبح اول وقت كه ديگر طاقت نياوردم. خودم را به آبادي رساندم و از دو محلي، نتيجه انتخابات را پرسيدم. نحوه پرسش ‌ام هم جالب بود؛ پرسيدم، هاشمي با چه ميزان اختلاف از احمدي نژاد پيش است؟ آن دو پيرمرد با لبخندي پاسخ دادند كه پسر اين دزدمرد بايد روزي بازنشسته شود كه شد و تنها نصف راي احمدي نژاد را آورد. اول گمان كردم بناي شوخي دارند و مزاح مي كنند اما وقتي تاكيد كردند كه راديو اعلام كرده كه از بيست و دو ميليون راي شمرده شده، آراي احمدي نژاد پانزده ميليون است، خشك شدم؛ شگفت زده از نتيجه آرا؛ آن شك آني كه از چوپاني گرفته بودم، واقعيت يافت.
صبح روز قبل، ساعتي مانده به شروع زمان راي گيري، بالاي تپه اي برآمده از جنگل نشسته بودم. چوپاني هم آن طرف تر نشسته بود و گله اش را مي پائيد. كسي در دلم گفت كه اين عاقل مرد حرف براي گفتن دارد به همين خاطر جلو رفتم و بعد از سلام و تعارفات اوليه و گفت و گو درباره زيبايي هاي طبيعت و منطقه، حرف را به سياست كشاندم. از او پرسيدم راي مي دهد يا خير كه جواب داد، بعد از بيست و پنج سال مي خواهد طرف هاي بعد ازظهر برود مسجد آبادي و راي دهد. گفتم خوب، حالا كه مي خواهد راي دهد، چه كسي را انتخاب كرده است كه برفور اسم احمدي نژاد را آورد. چوپان ميانسال اعتقاد مذهبي سرسختانه نداشت و از صحبت هايش هم مي‌شد فهميد كه تنها به مقدسات احترام مي گذارد، اما تصميم داشت به احمدي نژاد راي دهد. گفتم هاشمي را تائيد نمي كنم اما حالا كه مي خواهي راي دهي اين نكته را گوشزد كنم كه احمدي نژاد هم دستش به خون آلوده است و يك فاشيست به تمام معني كلمه است. چوپان نگاهي كرد و گفت كه كاري به كارهاي گذشته احمدي نژاد ندارد و برايش مهم نيست كه او يك افراطي مذهبي ست. همين بس كه او عدالت خواه است و پشتيبان فقرا.
چوپان با خشمي كه حرارتش به صورتم مي خورد، ادامه داد كه احمدي نژاد اگر پيروز شود، آويزان مي كند پولدارها را. حتما پائين آبادي را ديده اي كه اين سرمايه دارها چه كرده اند. بهترين مناطق را مفت از روستائيان خريده اند و چه ويلاهايي ساخته‌اند. مي داني آن دو ويلاي اول جاده براي كيست؟ براي فائزه، دختر رفسنجاني ست. در دره روبرو هم كه خواهرش ويلا نساخته، كاخ ساخته؛ خب اين ها سرمايه از كجا آورده اند؛ از حق من و تو ساخته اند پسرجان. اين احمدي نژاد ريشه آنان را مي سوزاند. مي دانم اهالي چند آبادي اطرف هم به احمدي نژاد راي مي دهند و مطمئنم او رئيس جمهور مي شود.
پيش بيني چوپان در صبح روز انتخابات درست از آب درآمد. حتي راي ريخته شده براي احمدي نژاد در استان مازندران تقريبا دو برابر آراي هاشمي شد. آن چوپان تنها چند روستاي فقيرنشين اطراف خود را ملاك قرار داده بود و دريافت‌هايش فقط بر اساس شنيده‌ها بود. اما ديدگاهش درست بود و نتيجه را بخوبي حدس زده بود. چون ساير روستاهاي كشور و حتي مناطق جنوبي نشين و فقيرنشين شهرها به احمدي نژاد راي دادند و نشان دادند كه اگر بنا باشد دو فاكتور اعتقادات ديني و نيازهاي اقتصادي در پيروزي احمدي نژاد ملاك سنجش قرار گيرد، نياز اقتصادي مقدم تر است و عامل اصلي پيروزي احمدي نژاد در انتخابات نهم رياست جمهوري.
آمارها نشان مي دهد كه تقريبا چهل درصد مردم كشور به شعار عدالت احمدي نژاد اعتقاد پيدا كرده اند؛ وعده سركوبي آقازاده ها را جدي گرفته اند و برنامه برچيدن رانت خواري را حتمي و عزم احمدي نژاد را در برخورد با سرمايه داران قطعي مي پندارند. يعني چهل درصد جامعه ثابت كردند كه بهبودي وضعيت اقتصادي و معيشتي شان در اولويت بايد باشد تا بهبودي وضع آزادي هاي سياسي و مدني. در اينجاست كه بايد بگويم درسي كه از انتخابات اخير گرفتم، همين نياز است؛ آشنايي واقعي با خواست هاي اصلي جامعه امروز ايران كه از جنس خواسته آزاديخواهان نيست. يعني در ايران هنوز زود است استقرار دموكراسي. اول شكم ها بايد سير شود، چشم و دل ها بايد ارضاء شود، بعد كلاس هاي فرهنگي برگزار؛ در واقع يك سير كاملا قهقرايي را جامعه در بيست و شش سال گذشته طي كرده كه نشان مي دهد ظلم طبقاتي به قدري اختلاف و كينه در دل لايه‌هاي متوسط رو به پائين جامعه انداخته است كه اولا جبران مكافات مي خواهند و بعد انتقام از طبقه سرمايه دار؛ حال به هر نحوي كه مي‌خواهد باشد و توسط هر شخصي كه اعلام شود. اينجاست كه احساس خطر حاكميت فاشيسم در جامعه كاملا از بين مي رود و تنها انتقام لايه هاي مختلف جامعه از يكديگر برآيندي از خواست‌ها مي شود كه در اين حالت معمولا جامعه به سمت يك انقلاب خونين حركت مي كند.
به هر حال اين انتخابات دستاورد بزرگي برايم داشت و من را به اين نتيجه رساند كه سالها در توهم آزاديخواهي اكثريت جامعه بوده‌ام. دموكراسي در اين ديار فعلا خريدار ندارد؛ كالاي لوكسي است كه مثل بسياري از اجناس گران قيمت ديگر، تنها قشر خاصي توان خريدش را دارند؛ اين قشر را من در حدود ده درصد جامعه مي دانم. تكليف چهل درصد جامعه كه روشن است. مي ماند پنجاه درصد ديگر كه آن هم به دو دسته تقسيم مي شوند؛ يك دسته كه تنها دغدغه دخل خود دارند و ثبات اقتصادي مي خواهند و از كنار اين حكومت روز به روز فربه‌تر مي شوند و دسته ديگر كه طبقه متوسط فكري جامعه را تشكيل مي دهند و از ناراضيان اين حكومت هم هستند، ترجيح مي دهند خانه نشين باشند و فقط سران نظام را از خانه لعن و نفرين كنند و نقشه تغيير حكومت اسلامي را جلوي گيرنده هاي ماهواره اي بچينند و مشاركت براي اصلاحات دموكراتيك را تحريم كنند. بنابراين به دنبال تجربه توهم زدايي، بعد از اين هيچ انتظاري هم نخواهم داشت از جامعه اي كه تنها ده درصدش دغدغه آزادي بيان دارند كه به نظرم استقرار دموكراسي در حال حاضر رويايي بيش نيست.

آخر اين سناريو نوشته مي شود

2005-06-23T01:56:00.000+04:30

1384/4/2
همه ما حداقل يك بار فيلم هاي هاليوودي را ديده ايم و هيچ کداممان با سبك فيلم هاي امريكايي غريب نيستيم. مثلا فيلمي با اين مضمون كه دختر و پسري همديگر را دوست دارند و عاشق يكديگرند. اما در اين میان، گرفتار باند مخوف و رئيس تبهكارش شده و در درگيري هاي بسيار در طول فيلم، گروگان باند مي شوند. رئيس شان دختر بیچاره را به چنگ مي آورد و به دختر هشدار مي دهد كه اگر اجازه عشق بازي با او را ندهد، جلاد سر پسر را از بدن جدا خواهد كرد. دختر درمانده مي شود كه چه كند و چطور مي تواند پسر را از دست سیاف نجات دهد. اگر تن‌اش را به رئيس باند واگذار نكند قطعا عشق اش را با دستان خود كشته است و اگر تسليم شود، عفت و عصمتي ديگر ندارد؛ مي ماند كه چه كند. از طرفي ديگر اين احتمال را هم می دهد كه بعد از سوءاستفاده، ممکن است رئيس باند دستور قتل نامزدش را به جلاد دهد و يا او را به كناري رانده و شخصا انتقام از رقيب سرسخت و مزاحم بگيرد. اين قسمت داستان معمولا عجيب مهیج مي شود.
حالا انتخاباتي كه پيش رو داريم، شباهت همين داستان را گرفته و به همين ميزان حساسيت رسيده است. آزادي [كه همان نقش پسر است] در چنگال فاشيست جلادي [احمدی نژاد] گروگان افتاده كه تيغ سركوب را بر گلويش قرار داده و رئيس باند هم كه همان هاشمي ست، تمكين اصلاح طلبان را مي خواهد.
البته در انتهاي اكثر فيلم هاي هاليوودي با مقاومت جسورانه دختر، ورق برمي گردد و در جدالي قهرمانانه كه پيش مي آيد، رئيس باند در نهايت مغلوب مي شود و پسر آزاد؛ اما براي داستان ما كه نه قهرماني دارد و نه حركت معقولي از مدعيان آزادي سر مي زند، آخر فيلم متفاوت است. آنان كه آزادي مي خواهند، عشق شان به آزادي و دموكراسي چنان است كه حاضرند هر كاري براي رهايي آزادي انجام دهند؛ حالا فرق نمي كند عقلاني باشد یا احساسي، یعنی حاضرند کورکورانه هر كاری براي امثال هاشمي انجام دهند. و سرانجام داستان را خيلي ساده می خواهند تمام كنند و آزادي را از چنگال فاشيسم رها. اما از اينجا به بعد را ديگر توجه نمي كنند كه ممكن است آخر اين سناريو جور ديگري شود؛ ممكن است آزادي توسط شخص رفسنجاني از بین برود. آن وقت است که سئوال ها پیش می آید که اصلاح طلبان چه تضميني بابت خود فروشي شان از هاشمی گرفته اند؟ چگونه مي توان مطمئن بود كه هم ملت و هم آزادي كه هر دو گروگانند، آزاد شوند؟ آيا مي توان به هاشمي اعتماد كرد كه در آينده علاوه بر حفظ آزادي هاي اجتماعی، به روشنفکری تعرض نمی كند و يا در برابر خودسري هاي فاشيسم سیاف سكوت نخواهد کرد؟ واقعا چه تضمینی وجود دارد؟ اصلا چرا باید بین هاشمی در منش و مرام با احمدی نژاد تفاوت قائل شویم و با فراموشی گذشته سیاه رئیس مصلحت نظام، تنها احمدی نژاد را فاشیست و جلاد بدانیم؟
در حال حاضر آخر اين سناريوی انتخابات نهم ریاست جمهوری را هيچ فیلم نامه نویسی نمي تواند بنويسد و در آينده هم تنها نويسنده آن، شخص رفسنجاني خواهد بود و نه هيچ كس ديگر. من كه بي صبرانه منتظرم تا آخر اين سناريو نوشته شود.

حمايت هاي مطلق و نقش برجسته هاي تخت جمشيد

2005-06-21T18:33:00.000+04:30

1384/3/31
از روز يكشنبه كه بيانيه‌هاي اصلاح طلبان و چهره هاي سياسي را در حمايت از هاشمي مي خوانم مدام تصوير سربازان تخت جمشيد در ذهنم مرور مي شود. حمايت و پشتيباني مطلق چهره‌هايي كه تا ديروز شديدترين انتقادات و حملات را به هاشمي مي كردند، چه آزار دهنده شده كه از ترس تسلط فاشيسم قطار شده اند و به نوبت اعلام حمايت مي كنند، آن هم عجولانه. نمي دانم اصلاح طلبان چه موقع مي خواهند به اشتباهاتشان پي ببرند. مدام مرتكب اشتباه مي شوند. اشتباه پشت اشتباه. بهترين موقعيتي كه مي شد از هاشمي در اين هفته امتياز گرفت، از دست رفت.
مطمئنا تا امروز از اعلام حمايت حزب ها و گروه هاي سياسي از رفسنجاني، مطلع شده ايد و بيانيه بيش از صد نفر از رونامه نگاران را هم مطالعه كرده ايد. فقط مانده بودند هنرمندان و چهره هاي فرهنگي كه اين هم "مخلص شما هستيم" آنان؛ بدون شرط و شروطي و تضميني.
نمي دانم شايد من اشتباه مي كنم. ممكن است اين همه بسيجي هاشمي، راه درست مي روند و حمايت مطلق به واقع درست است و حمايت مشروط با توجه به خطر حضور رقيبي با افكار فاشيستي معنا نداشته باشد اما نمي دانم چرا با خواندن بيانيه هاي اخير، به ياد نقش برجسته هاي تخت جمشيد مي افتم. سلطاني آن بالا نشسته و همه به پابوس آن. قدرتي مطلق كه همه را وادار كرده تا از او حمايت كنند.
به راستي، آيا اين نوع حمايت‌هاي مطلق به نوعي اقتدار طلبي در دولت آينده هاشمي منجر نمي شود؟ اين سئوالي ست كه برايم جدي شده و تنها با گذشت زمان است كه مي توانم جوابش را دريافت كنم.

خبرهای مرتبط:

جبهه‌ي اصلاحات به اتفاق آرا بر حمايت از كانديداتوري هاشمي رفسنجاني تأكيد كرد

حمايت جمعي از روزنامه‌نگاران از هاشمي

موسيقدانان كشور حمايت خود را از هاشمي رفسنجاني اعلام كردند

حمايت حقوقدانان از هاشمى رفسنجانى

عزت الله سحابى: همه افراد بايد از هاشمى حمايت كنند حتى تحريمى ها

مصطفی معین با صدور بیانیه ای اعلام کرد به هاشمی رفسنجانی رای خواهد داد

فراخوان فعالان سياسي ـ فرهنگي به شركت در انتخابات مرحله دوم رياست جمهوري

حمايت تعدادي از اقتصاددانان عضو هيات علمي دانشگاه‌هاي كشور از هاشمي رفسنجاني

حمايت تعدادي از دانشجويان و اساتيد از هاشمي

اعلام حمايت شبكه سازمانهاي غيردولتي زيست‌محيطي جوانان و نوجوانان از هاشمي رفسنجاني

ابراهيم اصغرزاده:بايد از هاشمي حمايت كرد تا اندك روزنه‌هاي جمهوريت كور نشود

شرايط بحراني و حمايت از هاشمي

جبهه مشاركت :براي جلوگيري از خطر ظهور فاشيسم مذهبي، دست خود را به سوي همه نيروهاي حامي آزادي, دموكراسي و حقوق بشر دراز مي‌‏كنیم

سازمان مجاهدین انقلاب :برای دفع خطر حاکمیت فاشیسم و فارغ از هرگونه سهم خواهی سیاسی از رفسنجانی حمایت می کنیم

نامه اي به اميد

2005-06-20T17:22:00.000+04:30

1384/3/30
نامه اي براي دوست عزيزم، اميد معماريان نوشتم كه در بخش كامنت‌ وبلاگ‌اش گذاشتم. هنوز جواب نگرفته‌ام اما اميدوارم كه پيشنهادم را قبول كند.
اما نامه:

اميد جان سلام، شما و نزديك يك صد نفر از دوستان و همكاران نامه اي را در حمايت از هاشمي امضا كرده ايد كه در روزنامه شرق (امروز) منتشر شده.
دوست من، يك پيشنهاد دارم و نظرت را مي خواهم بدانم. قبل از آنكه متقاعد شويم به معين راي دهيم و حامي‌اش باشيم، برنامه اش را در زمينه حقوق بشر جويا شديم و پس از مطالعه و با علم به اينكه ايشان اصلاحات اساسي در دوران رياست جمهوري‌اش خواهد كرد، تصميم به شركت در انتخابات گرفتيم. درست است يا نه؟ خب اگر با مطالعه و طمانينه قبل از دور اول جلو آمديم، چرا براي دور دوم و هاشمي چنين نكنيم؟ چرا از هاشمي تضمين نگيريم؟ الان بهترين زمان است كه از ايشان تضمين بگيريم كه براي آزادي اكبر گنجي و ناصر زرافشان و ديگر زندانيان سياسي در اعتصاب غذا، اقدامات جدي و لازم را صورت دهد. در همين ابتداي كار و براي نشان دادن حسن نيت‌اش، اين تضمين ضروري ست. چرا چشم بسته و همانند لشكر شكست خورده دست هايمان را بالا ببريم و بي حساب و احساسي از هاشمي حمايت كنيم؟ به نظرم بيانيه دوستان بسيار عجولانه بود.
اميد جان، اگر موافق با اين پيشنهاد هستي، نامه اي تنظيم كنيم و با امضاي عده كثيري از چهره‌هاي برجسته و فرهيخته فرهنگي و علمي براي رفسنجاني ارسال كنيم و تا روز چهارشنبه جواب بگيريم. فكر مي كنم تا حدودي تكليف مان با هاشمي روشن مي شود، چون آزادي زندانيان سياسي مثل گنجي و زرافشان در دوران رياست جمهوري اش، اولين قدم و نشانه مثبتي خواهد بود در تغيير رويه و اصلاحاتي كه ايشان در تبليغات انتخاباتي اش همواره ندا مي داد.

"پيروزي گزينه "بدتر" بر گزينه "افتضاح

2005-06-19T19:33:00.000+04:30

1384/3/29
اين جام زهر گريبان ما را گرفته است و نمي خواهد رهايمان كند. از دو دهه پيش كه بنيان گذار جمهوري اسلامي اول بار به دست گرفت و نوشيد تا امروز دست به دست مي چرخد. اين جام امروز به دست نيروهاي اصلاح طلب افتاده است. بيانيه سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي را بخوانيد. به قول خودشان از سر ناچاري از هاشمي حمايت مي كنند و در واقع همان جام زهر را نوشيدند.
پيش گويي سياسي در ايران يك كار انتحاري ست و هر كس كه چنين كند در واقع ريسك بزرگي كرده است اما اين بار من در پيروزي هاشمي ترديد ندارم. اگر فرض بر اين بگذاريم كه تمام آراي لاريجاني و قاليباف براي احمدي نژاد سرازير شود، آراي احمدي نژاد به 12 الي 13 ميليون راي خواهد رسيد. اين را هم مي دانيم كه راي اصولگرايان در ايران تقريبا ثابت است؛ در حالي كه راي هاشمي با حمايتي كه سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي از او كرده و به دنبالش ديگر حزب ها هم حتما پشيتباني خواهند كرد، رايي حدود پانزده ميليون برايش ريخته مي شود. تازه آراي يك عده از مرعوبان كه دور پيش راي ندادند و براي دور دوم از ترس پيروزي احمدي نژاد قصد دارند در انتخابات شركت كنند را محسوب نكردم.
البته اين آمارهايي كه نوشته ام بر اساس ميزان شركت در دور اول است كه معيار قرار دادم، اما از حالا مي توانم به طرفداران گزينه "بدتر" بابت پيروزي‌شان بر گزينه "افتضاح" تبريك بگويم.

شكست مشاركتي ها و پيروزي تحريمي ها

2005-06-18T17:21:00.000+04:30

1384/3/28
شكست خورديم، شكستي سخت. مبارك تحريميان باشد. به راحتي رياست جمهوري را از دست داديم. پايان اصلاحات بي خشونت در ايران را بايد اعلام كرد. چه دولتي مي خواهد ادامه دهنده سياست اصلاح طلبانه خاتمي باشد؟ رفسنجاني يا احمدي نژاد؟ به نظرم اپوزسيون خارج از كشور و تحريميان بيش از جناح راست احساس خوشحالي مي كنند. جناح اصلاح طلب بايد يك تجديد نظر جدي در استراتژي‌هاي خود كند؛ من باور نمي كنم كه احمدي نژاد يك شبه و با دستور امثال مصباح راي آورده باشد. اين يك حركت استراتژيك و كاملا حساب شده بود كه تا شب قبل از انتخابات، قاليباف و لاريجاني هزينه شوند و چهره اي روسپي در سياست همانند احمدي نژاد رودرروي معين قرار نگيرد. مثل سال 76 كه ناطق نوري جلوي خاتمي قرار گرفت.
اصولگرايان در ظاهر روي قاليباف و لاريجاني سرمايه گذاري كردند اما به هميشه در صحنه ها و بسيجيان دستور ديگري دادند كه آراي احمدي نژاد را بالا ببرند. يك حركت كاملا از قبل فكر شده و طراحي شده كه امكان رقابت را از معين بگيرند كه گرفتند. وقتي دو ساعت مانده به پايان راي گيري، شايعه شد كه احمدي نژاد در تهران راي بالايي آورده، عده اي كه تصميم به شركت نداشتند پاي صندوق ها آمدند و راي دادند اما اثر نكرد؛ چون ديگر مجال و زماني نمانده بود براي راي هاي احساسي.
براي هفته آينده، يعني دور دوم هم كه راي هاي احمدي نژاد ثابت است و چه بسا بيشتر هم شود و هماهنگ و حضور رفسنجاني را با خطر جدي روبرو كند. به هر حال هر چه كه بود و شد، معين بازنده شد و اين شكست عواقب ناخوشايندي براي مردم خواهد داشت.

روز بيابان‌ زدايي مبارك باد

2005-06-17T17:21:00.000+04:30

1384/3/27
مي دانيد امروز، بيست و هفتم خرداد ماه مصادف با چه روزي است؟ مصادف است با روز جهاني بيابان زدايي. امروز در ايران، آناني كه مي خواهند در همه عرصه ها از جمله در عرصه فرهنگي، اقتصادي و سياسي بيابان زدايي شود، از خانه ها بيرون آمدند و در صف راي گيري ايستادند و آراي خود را به صندوق‌ها ريختند. من هم چنين كردم و اول وقت، به نزديك ترين حوزه اخذ راي رفتم و راي خودم را به نام معين در صندوق انداختم. اما وقتي به خانه برگشتم و پاي تلويزيون نشستم، مصاحبه مقامات حكومتي با خبرنگاران صدا و سيما آتش به جانم انداخت. از قبل هم مي دانستم كه ايشان چه مي خواهند بگويند، ولي دست خودم نبود و حرارتم بالا زد. آنان هر راي ريخته شده را به نفع خود خواندند و آن را تائيدي بر نظام اسلامي تلقي كردند كه ولايت فقيه بر آن تسلط دارد. البته اين گفته‌ها كوچك ترين خللي به آنچه كه اعتقاد دارم و به خاطرش راي دادم وارد نكرد، اما خب شركتم در انتخابات نهم رياست جمهوري همانند جام زهري شد كه بنيان گذار جمهوري اسلامي دو دهه قبل نوشيد.
باري، راي دادم و برگه را به نام معين در صندوق انداختم و اميد دارم كه معين در انتخابات پيروز شود و دولت‌اش ادامه دهنده راهي باشد كه خاتمي نتوانست و در نيمه راه رهايش كرد. اصلاحات خاتمي مرد، اما مقدمه اي شد براي اصلاحاتي ديگر كه با تجربه از گذشته، مي خواهد قدم‌هاي بزرگ‌تر و اساسي‌تري با دولت معين برداشته شود.

پلیسی ترین روز تهران

2005-06-16T23:08:00.000+04:30

26/3/84

امروز تهران یکی از پلیسی ترین روزها را پشت سر گذاشت. بمب گذاری چند روز گذشته عامل اصلی نظارت گسترده و سرسختانه نیروی انتظامی شده است. اما این دلقک لوس آنجلسی(هخا) هم مزید بر علت شد و نیروهای امنیتی حتی اجازه به تجمعات بیش از پنج نفر را ندادند.

لحظه ای که نیروهای انتظامی هجوم آوردند و تجمع را بر هم زدند.

بعد از ظهر امروز ساعت شش طبق قرار قبلی بنا بود وبلاگ نویسان در پارک لاله دور هم جمع شوند و گفت وگوی دوستانه ای داشته باشند. وبلاگ نویسان از ده دقیقه مانده به شش در ضلع شمالی میدان جمع شدند و عده ای هم ضلع جنوب غربی میدان اصلی بی خبر از دوستان آن طرف میدان گرد آمده بودند. چهل دقیقه بعد از موعد مقرر، هادی حیدری به وبلاگ نویسان جمع شده در ضلع شمالی پیوست و به آنان تذکر داد که رفقا در طرف دیگر میدان هستند و بهتر است آنجا دور نیمکت بزرگی جمع شوند. همین که هادی دوستان را راهنمایی کرد و جمع در ضلع جنوبی میدان کامل شد، نیروهای پلیس هجوم آوردند و اخطار دادند که هر چه سریعتر پارک را ترک کنند که برخورد جدی با آنان خواهد شد. یکی از وبلاگ نویسان جوان که مشخص بود تجربه زیادی در مواجهه با چنین برخوردهایی را ندارد، موبایل دوربین دارش را به طرف نیروهای انتظامی گرفت و مشغول عکس گرفتن شد. ماموران با مشاهده صحنه، به وبلاگ نویس جوان حمله ور شدند و موبایل اش را گرفتند و توقیف کردند. نیروی های انتظامی که از این جسارت به خشم آمده بودند با برخورد نسبتا تندی تجمع را برهم زدند. هادی حیدری به دوستان پیشنهاد کرد که تجمع در ستاد انتخاباتی دکتر معین برگزار شود و وبلاگ نویسان هم با توجه به فضای به شدت پلیسی و امنیتی پارک لاله، پذیرفتند و به ستاد تبلیغاتی شعبه زرتشت دکتر معین رفتند. از نکات قابل توجه دیگر تجمع امروز، عدم شرکت دعوت کنندگان این مراسم بود و هادی حیدری با توجه به شرایط پیش آمده، مجبور شد به تنهایی با ماموران نیروی انتظامی وارد مذاکره شود و موبایل توقیفی را هم با زحمت بسیار پس بگیرد.

وبلاگ نویسان ناچار شدند در ستاد تبلیغاتی دکتر معین دور هم جمع شوند.

بچه هاي معين كتك خوردند

2005-06-15T22:27:00.000+04:30

25/3/1384
امروز بعد ازظهر به ميدان ونك رفتم تا از بچه‌هاي ستاد نسيم و حاميان معين، چند فريمي عكس بگيرم. بچه‌ها اكثرا دبيرستاني بودند و متعلق به ستاد. چه شور و شوقي داشتند اين بچه‌ها. ياد هشت سال پيش خودم افتادم كه همراه دوستان وقتي از دانشگاه خارج مي شديم، از ميدان امام حسين تا توپخانه، پياده راه مي افتاديم و تراكت‌هاي خاتمي را پخش مي كرديم. التماس مي كرديم كه به خاتمي راي دهيد. امروز باز همان خواهش ها را ديدم از نسل ديگر براي دكتر معين. تبليغات امروز يك شباهت ديگر هم داشت با آن روزها؛ همان طور كه هشت سال پيش در ميدان امام حسين از بسيجيان فحش شنيديم و كتك خورديم، اين بار حاميان معين از اوباش‌ها و لات‌هاي طرفدار هاشمي ناسزا شنيدند و كتك خوردند. دليل‌‌اش هم اين بود كه چرا از جلوي ستاد هاشمي با پوستر و تراكت هاي معين مي خواهند عبور كنند. پليس هم مانده بود با اين گردن كلفت‌ها چه كند. كم مانده بود خودشان هم كتك بخورند. احساس كردم همه آن روزها به نوعي دارد تكرار مي شود. به راستي اگر هاشمي رئيس جمهور شود چه سرنوشتي خواهيم داشت؟ خدا مي داند!
گزارش تصويري تبليغات امروز(راهپيمايي) بچه‌هاي معين و درگيري‌شان را با طرفداران هاشمي ببينيد و قضاوت كنيد:

چند دقيقه بيشتر بچه‌ها نتوانستند در ميدان بايستند و نيروي انتظامي اجازه تجمع در ميدان را نداد.

دكتر كامبوزيا مسئوليت كنترل جمع حاميان معين را برعهده داشت.

معصوميت دختر ايراني عاشق وطن

بچه هاي ستاد نسيم مجبور بودند ميدان را دور بزنند.

نيروي انتظامي جمعيت را به سمت خيابان ولي‌عصر هدايت كرد.

پليس به هيچ وجه به جمع اجازه برگشت به سمت ميدان ونك را نداد.

راهپيمايي از سر ناچاري

بچه ها به ستاد هاشمي نزديك مي شوند.

طرفداران هاشمي از عبور حاملان تراكت دكتر معين، از جلوي ستاد هاشمي جلوگيري مي كنند.

درگيري لفظي آغاز مي شود.(جرئت مي خواست فلاش زدن)

بچه هاي معين كتك مي خورند.

و با فحاشي و ناسزا بدرقه مي شوند.

و در نهايت از خانم اشراقي(همسر محمد رضا خاتمي) حفاظت مي شود.

اين همه عجله چرا

2005-06-14T21:13:00.000+04:30

1384/3/24
در گرمترين ساعت روز، سوار یکی از ميني بوس هاي از رده خارج شده تجريش شدم تا به محل تحصن خانواده‌ زندانيان در بند بروم. امروز برخلاف روزهاي قبل، كارگر افغاني كمتر بود و نصف ماشين را جوانان و ميانسالان شيك پوشي تشكيل داده بودند كه با اينكه شرشر عرق مي ريختند، اما هر يك سر در روزنامه يا بيانيه اي كرده بودند و چنان مشغول مطالعه بودند كه كندي حركت ميني بوس را نمي فهميدند. فقط گاهي مسافري در راه سوار مي شد، سرشان را بالا مي گرفتند و بعد از نگاهي، سلامي در دل به او مي كردند و با چشم‌شان خوشامد مي گفتند و مجدد مشغول مطالعه مي شدند.
ماشين كه به چهار راه اوين رسيد، مسافران مشتاق پياده به طرف درب زندان سرازير شدند. براي اولين بار ديدم كه جلوي زندان اوين اجازه پارك به ماشين‌ها داده اند. پنج دقيقه از شروع مراسم گذشته بود كه به درب اصلي زندان اوين رسيدم. دسته‌هاي چهار- پنج نفري به صورت پيوسته از كوچه هاي سعادت آباد و اوين به محل تحصن وارد مي شدند و تعداد جمعيت هر دقيقه بيشتر مي شد.
در نيم ساعت اول، تمام حواس ها به سخنراني و قرائت بيانيه ها جلب شده بود كه صداي خشن و كلفت فريبرز رئيس دانا از پشت جمعيت، همه را متوجه خود كرد كه آقاي فلاني تشريف بياوريد كار مهمي دارم. در چهره رئيس دانا نگراني خاصي بود. نگراني از چه؛ كسي متوجه نشد. اما احساس خوبي به من دست نداد. همان لحظه احساس كردم اتفاقي افتاده است. اين فرض هنگامي مسجلم شد كه وقتي جمعيت شروع به سردادن شعار كرد، رئيس دانا خود را به تريبون رساند و بلندگو را گرفت و اعلام كرد كه به دلايلي ناچاريم به تحصن امروز خاتمه دهيم و متفرق شويم. در صورت لزوم در روزهاي آينده به تحصن‌مان ادامه خواهيم داد؛ اما براي امروز ديگر بس است.
فقط نيم ساعت از مراسم گذشته بود كه ختم جلسه اعلام شد. چرا؟ مگر چه اتفاقي افتاده كه نيم ساعته و با عجله بايد صحنه را ترك كرد؟ همه اينها سئوالاتي بود كه از رئيس دانا پريسده مي شد و او با لحني كه من نپسنديدم، به جمع پاسخ مي داد كه فقط متفرق شويد. همين؛ دليل نخواهيد. براي امروز كافي ست و به انداره لازم بازتاب جهاني داشته است.
رئيس دانا به خلق چنين گفت و دست زن و بچه را گرفت و سوار پاترولي مشكي رنگ شد و رفت. جمع متحصن تنها باقي ماند با عده‌اي مامور اطلاعات و نيروي انتظامي. دو طرف سردرگم مانده بودند و نمي دانستند چه شده و چه بايد كرد. نيروي انتظامي واهمه داشت تا مبادا از طرف يكي از نيروهايش به محترم مردي از جمع تعرض شود و رده بالاهايشان مدام به سربازان دستور مي دادند كنار بايستيد و از طرفي ديگر، مردم هم شگفت زده از ختم جلسه مانده بودند و تا يك ساعت بعد از اعلام ختم جلسه حاضر به ترك محل نبودند.
علي اي‌حال، تحصن امروز بي دليل[حداقل براي ما حاضران] نيمه تمام ماند با انبوهي از سئوالات و مجهولات براي جمع متحصن كه چه شد كه دعوت كنندگان اين چنين متواري شدند. اگر آنان در لابي هايشان با ماموران قوه قضائيه، اخطار يا قول‌هايي گرفتند، خب چه اشكالي داشت اگر با متحصنان درميان مي گذاشتند. حداقل بصورت كلي اعلام مي كردند كه آقايان و خانم ها، وعده هايي مبني بر آزادي دكتر زرافشان داده شده؛ موقتا به تحصن پايان مي دهيم تا حصول نتيجه. يا مثلا تهديد شده ايم و مجبوريم به تحصن امروز خاتمه دهيم.
در هر حال هر چه كه شد و در پس پرده اتفاق افتاد، در ظاهر بسيار بي برنامه و عجولانه جلوه كرد و از برگزاركنندگان تحصن كه اكثرا از مردان سياسي و باتجربه اين مرز و بوم هستند، به واقع بعيد بود اينچنين بسته برخورد كنند و در كل، چيزي جز دلخوري و ايجاد شك و شبهه در اهداف برگزاري اين سلسله تحصن‌ها، باقي نگذاشتند.

چرا به معین رای می دهم

2005-06-13T11:48:00.000+04:30

1384/3/23
با اینکه سه روز مانده تا انتخابات نهم ریاست جمهوری، اما فضای انتخاباتی شهرها همچنان سرد و بی تفاوت است که بسیار نگرانم کرده.
از دو هفته قبل لوگوی تبلیغاتی دکتر معین را در بالای صفحه وبلاگم قرار دادم و اعلام کردم که در انتخابات شرکت می کنم و به معین رای می دهم. دلیل اش را هم موکول کردم به بعد که در این یادداشت قصد دارم، عنوان کنم.
در ابتدا این نکته اساسی را برای طرفداران تحریم انتخابات بازگو کنم که من نیز می دانم که شرکتم در انتخابات نوعی مشروعیت بخشیدن به حکومت ولی فقیه است و نظام اسلامی را مقبول جهانیان می کند. تجربه هشت سال اصلاحات را هم دارم و از اشتباهات و کوتاهی های حزب مشارکت به اندازه کافی مطلع‌ام. اما با آگاهی از این ها، چرا می خواهم رای دهم.
من بر اين اعتقادم كه عدم شرکت در انتخاباتی که (فرق نمی کند مجلس باشد یا ریاست جمهوری یا...) روزنه ای هرچند باریک برای ایستادگی و نفوذ اصلاح طلبان در ساختار قدرت وجود داشته باشد، راه صحیحي نيست. دلیل اش را هم که برایم عبرت شد، انتخابات شورای شهر می آورم که به راحتی اداره شهرها را به آبادگران (بخوانید آزارگران) واگذار کردیم که از این بابت هنوز شرمگین‌ام.
هر کس که به اصلاحات اساسي بدون خشونت در ایران اعتقاد دارد، هر روزنه ای نزدش غنیمت است و من این روزنه را در انتخاب معین می بینم و او را تنها مرد فرهنگی در بین دیگر کاندیداهای ریاست جمهوری می دانم. مشکل بزرگ امروز جامعه ایران فقر فرهنگی ست که روز به روز جامعه در اثر همین فقر به انفعال می رود و به آرایش داخلی سلول خود می پردازد. به همین خاطر، لازم است بزرگ ترین برنامه دولت آینده در زمینه زیرساخت فرهنگی در کشور باشد که توسعه سیاسی و اقتصادی و اجتماعی در گرو همين توسعه فرهنگی جامعه است. تا فرهنگ جامعه بالا نرود و سطح آگاهی مردم افزایش نیابد، هیچ حرکت مدنی و دموکراتیکی به سرانجام نخواهد رسید که این را به راحتی می توان با بازبینی نتایج تجمعات و تحصن‌های صورت گرفته در چند سال اخیر، دریافت.
اما عده ای از مخالفان شرکت در انتخابات معتقد اند که دولت معین همانند دولت خاتمی بعد از پیروزی، برنامه هایش را فراموش خواهد کرد و به خواسته های جامعه وقعی نمی گذارد. در صورتی که چنین فرجامی نصیب رای دهندگان امیدوار شود، باز هم باختی در کار نخواهد بود و در بدبینانه ترین حالت می توان گفت که دولت معین همانند دولت خاتمی، حداقل بی آزار خواهد بود. از طرفی دیگر، فرض کنیم از میان احمدی نژاد، لاریجانی و یا قالیباف، یکی رئیس جمهور شود. واقعا چقدر امید به توسعه فرهنگی از اینان داریم؟ به واقع کدامیک مرد علم و فرهنگ هستند؟ چه میزان اطمینان داریم که در صورت پیروزی اینان، ایران به گورستان روشنفکران تبدیل نشود؟
تحریمیان بر این نظر هم پافشاری می کنند که وقتی انتخابات بی رمق باشد، یا دولت های خارجی فشار سیاسی و نظامی می آورند و یا مردم از دولت اصولگرایان به تنگ آمده و انقلاب می کنند. به نظرم هر دو احتمال جز رویایی بیش نیست و از خوش بینی زیاد استفصاص می شود. در هشت سال گذشته شاهد بودیم که انحصارطلبان چگونه بدون در نظر گرفتن دستگاه دیپلوماسی دولت، راسا با دول اروپایی وارد معامله شدند؛ آنگاه که دولت را در چنگال خود ببینند، دیگر صورت رسمی و موجه به آن می دهند و دولتی چوب حراج را بر سرمایه های کشور می زنند. به همان شکلی که دولت هاشمی در دوره ریاست اش انجام داد. حقوق بشر اروپا هم که در قبال ایران بیست و شش سال است که بشگه ای شده و ترازوی عدالت اش با بشگه های نفت مان تراز می شود. خب، دیگر چه راهی می ماند جز همان مدل چینی که فسیلان موتلفه نوید اش را می دهند.
اکثر گروه های مخالف دیدگاه اصولگرایان که بسیار گسترده هم هستند و شاخه های فراوان داخلی و خارجی دارند، جملگی به این نتیجه رسیده اند که نظام اسلامی در ایران اصلاح پذیر نیست و حاکمان اش اصلاحات بنیادین(جدایی دین از سیاست) را نمی پذیرند که نظر درستی است و من هم بر این اعتقادم. اما در شرایط فعلی، با حذف خود و عدم شرکت در انتخاباتی که حداقل روزنه ای است برای باقی ماندن اصلاح طلبان در ساختار قدرت، عرصه را برای جولان بیشتر اقتدارطلب ها فراهم خواهیم کرد.
در دو دوره ریاست جمهوری خاتمی، نه حركت گروه ها و نه جنبش حزب های سیاسی اصلاح طلب به اندازه رسانه هاي طرفدار اصلاحات در عقب نشینی محافظه کاران موثر واقع نشدند و امروزه روز می بینیم که حتی بلند مرتبه ترین مقامات مملکتی در مواجهه با رسانه ها، محتاطانه برخورد کرده و در موضعگیری هایشان دقت فراوان می کنند و این به خاطر نقش موثر و گسترش یافته رسانه هاي چاپي و الكترونيكي در کشور است که نشان می دهد اين دستاورد بزرگ اصلاحات، تنها سلاح باقی مانده است. حتي دخمه نشينان نيز از يگانه دستاورد دولت خاتمي بيشترين آسيب ها را ديده اند و يكي از دلايل اصلي عقب نشيني و انفعال آنان رشد همين رسانه‌هاي خبري بعد از دوم خرداد بوده است؛ وگرنه كه جوخه هاي ترور تا به امروز دامن بسياري از روشنفكران و انديشمندان كشور را می گرفت.
همواره در زمینه اقتصادی و توسعه سیاسی انتقادات جدی به خاتمی وارد بوده است. اما تلاش دولت اش در گسترش فضای اطلاع رسانی در کشور قابل ستایش است که تا به امروز نجات بخش بوده و تنها دستاورد دولت خاتمی. سیاستی که در هشت سال گذشته در قبال مطبوعات و رسانه های خبری حاکم بود، از افتخارات وزارت فرهنگ و ارشاد دولت خاتمی می ماند و همین دستاورد، از عوامل حداقلی کمک کننده برای پیشرفت سیاست های دولت معین خواهد بود. انتشار اخبار قتل هاي زنجيره اي و نقدهاي پس از آن و فاش شدن باند ترور سعيد امامي و حاميان رده بالاي كشوري، همه از بركت وجود فضاي اطلاع رساني آزاد در زمان دولت خاتمي بود.
مثالي دیگر مي آورم تا اهمیت مسئله بیشتر روشن شود؛ بعد از سال 79 و توقيف فله اي مطبوعات توسط آيت الله خامنه اي، فقط چند روزنامه وابسته به حكومت باقي مانده بود و چند تايي هم كه به صورت مستقل بعد از سال 79 منتشر شدند يا برفور به محاق توقيف رفتند و يا چنان نوشتند كه مرتضوي مي خواست. اما قاضي مرتضوي در تابستان 82 دريافت كه از سال 76 به بعد، خاكريز بلندتر ديگري ايجاد شده كه برد بسياري نسبت به روزنامه هاي چاپی دارد و منور نوراني‌ متصاعدش، آن طرف آبها را هم به سرعت روشن مي كند. او بعد از فاش شدن خبر قتل خبرنگاری در زندان اوین، فهمید که گسترش اطلاع رسانی در دولت خاتمی بسیار وسیع تر از آن چیزی ست که فکرش را می کرد و خبرگزاري ها به نقل از محسن آرمين، جریان کامل چگونگي دستگيري و ضرب و شتم زهرا كاظمي را منتشر کرده اند. در فضاي بسته اي كه آيت الله خامنه اي ايجاد كرده بود، كار خبرگزاري ايسنا و به موازات‌اش خبرگزاري جمهوري اسلامي ايران(ايرنا) وابسته به دولت، عالي بود و دنيا از جنايتي ديگر در ايران باخبر شد كه بازتاب هاي جهاني‌اش را همه مي دانيم و از هزينه هايي كه جمهوري اسلامي بابت‌اش متقبل شد، باخبريم.
شايد ناچيز و كم اهميت جلوه كند اين دستاورد، اما از حداقل هاي دولت خاتمي ست كه در زمينه توسعه فرهنگي و اطلاع رساني باقي مانده و لازم است كه توسط دولت معين ادامه و گسترش يابد. مطمئنا اگر فضاي اطلاع رساني امروز را هم از دست بدهيم، فاتحه اصلاحات خوانده مي شود. جوخه هاي ترور هنوز وجود دارند و در اين چند ساله تنها به خاطر نورهايي كه در تاريكخانه‌هايشان تابانده شده، ساكت مانده اند، وگرنه كه هنوز خون مي خواهند؛ دستور دارند فعلا جهاد در راه خدا نكنند و خوني از بيني روشنفکری بيرون نريزند كه با كوچك ترين حركتي، دنيا توسط همین سیستم های فعال اطلاع رسانی باخبر مي شود و نظام شان مورد تهديد و فشار انجمن‌هاي بين المللي مدافع حقوق بشر قرار مي گيرد. آنان خوب دریافته اند که رسانه ها چه آینه های شفافی شده اند.
به جرئت مي گويم كه هيچ يك از كانديداها جز دكتر معين ادامه دهنده سياست دولت خاتمي در زمينه اطلاع رساني نخواهند بود؛ حتي هاشمي رفسنجاني كه اين روزها سعي مي كند خود را متعادل و تجربه اندوخته از هشت سال دولت اصلاحات معرفي كند. و اگر بخواهیم از معین عبور کنیم و به برنامه هایش اعتماد نکنیم، خب به تحریم می رسیم که راحت‌ترين راهي ست كه مي توان انتخاب كرد. می شود روز انتخابات در خانه نشست و راي نداد. اما با راي ندادن‌مان عملا حكومت را با دست هاي خودمان يك دست كرده ايم و کار رهبري را آسان. آن وقت است كه ديگر نمي توانيم حرفي در اين‌باره داشته باشيم كه يك دستي حكومت مطمئنا مساوي خواهد بود با خفقان و شروع بگير و ببندها و ترورهاي پنهان. پس به نظرم بايد راي داد و دغدغه آينده كشور را داشت و در انتخابات شركت كرد و اجازه داد تا رهبري صدايش را بالاتر ببرد و با غرور بيشتر اعلام كند كه نظام اسلامي‌اش هنوز محبوبيت و مقبوليت دارد؛ ولي در عوض اجازه نداد كه انديشمندان و روشنفكران كشورمان به راحتي خوردن يك ليوان آب ترور شوند و پنجره‌اي هم نباشد تا فغان‌ها را به گوش اهالي‌ جهاني‌شان برساند.
من به سهم خودم از دولت معين براي مبارزه بي‌خشونت با اقتدارگرايان و تماميت‌خواهان تا رسيدن به دموكراسي واقعي استفاده مي كنم و هيچ اهميتي هم به تئوری بافی های بعضی اصلاح طلبان حكومتي نخواهم داد كه اصلاح قانون اساسي اسلامي، تنها براي دل‌خوش كردن است و گرفتن ژست اصلاح طلبي.

هاشمی دموکرات شده

2005-06-12T02:22:00.000+04:30

1384/3/22
شب قبل، برنامه ای پخش شد از رفسنجانی. جلسه پرسش و پاسخی بود با جوانان. تنها چند دقیقه از برنامه را توانستنم به خاطر گرفتاری ببینم. اما در آن چند دقیقه به قول امریکایی ها فک ام بر زمین افتاد.
هاشمی سئوال هایی را جواب داد که در بیست شش سال گذشته اگر مطرح می شد، پرسش کننده حداقل دو سالی آب خنک می خورد. حالا این دانای مصلحت ما که به قول مادرش "شاه ایرونه"، آنقدر دموکرات شده که علاوه بر پاسخگویی به سئوالات آنچنانی، لحن تند جوانان را هم با لبخند تحمل می کند. البته مشخص بود که سئوالات و طرز بیانشان کاملا تنظیم شده بود، ولی همین که هاشمی سعی کرده تابوی گذشته خود را جلوی دوربین کنار بگذارد و برای این انتخابات به جوانان نزدیک نشان دهد، خود انقلابی ست.
اکبرآقا در برنامه، این طور وانمود کرد که دوره سالهای شصت گذشته است و امروزه، دیگر زمان صدا کلفت کردن و شاخ و شانه کشیدن نیست؛ جوانان را باید باور کرد و آنان را در آینده کشور سهیم دانست که مدتها ست تاریخ مصرف هیئت موتلفه و روحانیت مبارز تمام شده.
به نظرم پیام جالب توجهی ست که نشان می دهد، دوره هشت ساله اصلاحات، در رفتار و گفتار هاشمی اثرها گذاشته. اما این سخن شیردل جنگل را هیچ گاه نباید از یاد برد که می گوید: هاشمی همان موجود قهوه ای رنگ دم کلفتی ست که گوش های تیزی دارد و باید مراقبش بود که این روباه موذی، هر کاری از دست اش بر می آید و به وقت اش تخم هم می گذارد.

شبي كه به جام جهاني رفتيم

2005-06-10T16:58:00.000+04:30

گزارش تصویری ام از بازی ایران و بحرین با دو روز تاخیر در وبلاگ قرار گرفت. راستش تنبلی خودم بود. چهارشنبه شب که هیچ و تا دوسه بامداد پنجشنبه در خیابان بودم؛ اما روز پنجشنبه از خستگی زیاد، توان رفتن به روزنامه را نداشتم. سرعت اینترنت در منزل هم که تمرین خونسردی ست و نمی شود عکس ها را در وبلاگ قرار داد. به همین خاطر دیر شد.
به هر حال این هم عکس هایم از بازی ایران-بحرین:

با صورتی خراشیده و تنی خسته و دلی مغموم، اما چه سازی می زد؛ ساز پیروزی.

این عرب می خواست خود را نماینده مردم جنوب ایران معرفی کند و نشان دهد با اینکه عرب است، ولی دلش برای ایران می تپد.

ذوق بچه ها برای تماشای بازی دیدنی بود.

از ساعت ها قبل از شروع بازی، تماشاچیان در استادیوم حاضر بودند و برای ورود بازیکنان لحظه شماری می کردند.

بازیکنان بحرینی حدود ساعت شش بعداز ظهر وارد ورزشگاه شدند تا با جو ورزشگاه آشنا شوند.

این هم پذیرایی تماشاچیان ایرانی از بازیکنان بحرین

این سه پرچم در کنار هم بسیار مورد توجه تماشاچیان قرار گرفت.

نیم ساعت قبل از بازی، دو تیم در حال گرم کردن شدند.

چه کسی می توانست جلوی این رقاصان را بگیرد.

وقت نماز و دعای بعد از نماز

سردار طلایی در میان تماشاچیان

سردار طلایی یکی از فرماندهان محبوب و مورد علاقه جوانان (انصافا سردار متین و مهربانی ست)

خاتمی وسط سرود ملی بحرین وارد ورزشگاه شد.

بعد از گل ایران (یادم نیست که چطور این عکس را گرفتم)

اتمام بازی و دور افتخار

نورافشانی پس از بازی که در ورزشگاه های ایران سابقه نداشت.

علیرضا منصوریان-بازیکن تیم استقلال- از مهمانان ویژه بود و بعد از بازی، بسیار خوشحال

شادمانی تماشاچیان در خیابان های تهران هم که دیگر توضیح نمی خواهد.

جوانان میدان نور سرهنگ نیروی انتظامی را وادار به رقص می کنند.

ساعت یک بامداد پنجشنبه است و شور و حال همچنان باقی ست.

بوسه جوانان متعصب بر پرچم سه رنگ ایران.

در شهرداري تبعيض قائل نشویم

2005-06-10T11:59:00.000+04:30

1384/3/20
بعضی مواقع که احساس می کنیم زباله های فکری مان انباشته شده، تصمیم می گیریم كه به کناره دریای زیبای خزر رفته و زباله‌هاي ذهني مان را در آب تخلیه کنیم؛ تنها زباله‌ای که مجاز هستیم در دریا بریزیم. اما خوب، با نخاله‌هایی که در چند روز اقامت‌مان در کناره دريا توليد مي شود، چه كنيم.
یکی از مشکلاتی که مناطق شمالی کشور به صورت بسیار جدی با آن مواجه هستند، مشکل دفع زباله می باشد. تمام فضای سبز اطراف دریای خزر پوشیده از زباله و نخاله شده است. به زبانی دیگر، شمال را آشغال گرفته. انگار در شهرهای استان مازندران شهرداری وجود ندارد. مثلا در شهر ساری که مرکز استان هم هست، در گوشه و کنارش، کوپه‌های آشغال به فاصله‌های اندک نمایان است و بوی آنها در خیابان‌های شهر پخش شده. بدتر از شهرها، راه‌های منتهی به دریا می باشد. در کنار جاده‌ها مناطق وسیعی از زباله ایجاد شده که اگر خودرویی دچار نقص فنی شود، امکان پارک و ایستادن در کنار جاده را ندارد. مگر اینکه سرنشینان خودرو از صبر و استقامت زیادی برخوردار باشند که بوی حاصله را تحمل کنند، وگرنه که خودرو را مجبورند همان‌جا رها کرده و متواری شوند.
چندی پیش در خبرها آمد كه نويد مي داد در درياي خزر جزيره اي توريستي به شكل آرم الله ساخته خواهد شد كه بسيار وسيع و مجهز طراحي شده و قرار است منطقه آزاد تجاري معرفي شود و تفريگاهي براي مردم. خبر خوبي ست كه درياي خزر سالهاست به چنين تفريگاهي نياز دارد؛ اما با سيستم اداره شهري و محيطي كه دو استان حاشيه درياي خزر(يعني استان مازندران و گيلان) دارند چطور مي توانند اين جزيره را اداره كنند و آن را الگوي خاورميانه و قابل رقابت سالم با استراحتگاه‌هاي كشورهاي همسايه. مسئولان هنوز در اداره مراكز دو استان حاشيه اي مانده اند و شهرهاي توابع كناره درياي خزر كه توريست فراوان دارد را مبدل به كثيف‌ترين شهرهاي كشور كرده‌اند، آن وقت چگونه مي خواهند از عهده يك منطقه آزاد نمونه برآيند. شاید از تنها راهی استفاده کنند که در گذشته برای شهرهاي مذهبي داشته اند که در قبالش سکوت هم شده است؛ سیاست تمرکز و سرازیری امکانات در منطقه ای خاص و رها کردن سایر شهرها به حال خود.
در شهرهاي مقدس نظير شهر مشهد به خوبي شاهديم كه از راه‌هاي منتهي گرفته تا استراحتگاه‌هاي داخل شهر، از تمامي وسایل پيشرفته شهري برخوردار شده اند و در اماكن عمومي و پاركها آثاري از خرابي و زباله و نخاله نمي بينيم. در پاركها و اماكن عمومي، امكانات خوبي براي زائران فراهم شده است و مسافران براي نيازهاي بهداشتي و اسكان اوليه هيچ مشكلي ندارند؛ حال آنكه مركز استاني مثل مازندران كه شهري غيرزيارتگاهي است و بيشتر منزلگاه اهل تفريح و گشت و گذار، حتي پارك يا محل قابل قبولي براي اقامت يك شبه مسافران دريا ندارد.
قصد نگارنده اين چند سطر ايرادگيري براي فراهمي امكانات در شهرهاي مقدس نيست كه چه بسا بسيار پسنديده و لازم است، اما تمركز سرويس دهي و پشتیبانی خاص بعضی شهرهای کشور در مقايسه با دیگر شهرها، منظور اصلی این یادداشت می باشد كه به معضلی بزرگ در سیستم شهرداری (اداره شهری) تبدیل شده و لازم است به صورت جدي به آن پرداخته شود كه در غير اينصورت، جز نارضايتي از عملكرد نظام و ایجاد شبهه تبعيض در سياست گذاري كلان حكومتي نزد مردم، اثر ديگري نمي گذارد.

دیشب، شبی دیگر بود

2005-06-09T15:57:00.000+04:30

دیشب تهران در اختیار جوانان بود. دیشب جمهوری اسلامی، منهای اسلام اش بود. انتقام چهار سال قبل را از کثیف ترین مرادن روی این کره خاکی(عربها) گرفتیم. فعلا این عکس را داشته باشید تا گزارش کامل تصویری را فردا در وبلاگم قرار دهم.

پذیرایی تماشاچیان ایرانی از بازیکنان بحرین هنگام ورود به ورزشگاه.

فرهنگ سوگواري، تنها توسعه جمهوری اسلامي

2005-06-02T07:11:00.000+04:30

1384/3/12
بسياري براين اعتقاد هستند كه جمهوري اسلامي در هيچ موردي پيشرفت و توسعه نداشته است. اما با يك بار به بهشت زهرا رفتن در جمعه روزي، متقاعد مي شويم كه خیر، این جوری ها هم نیست و جمهوري اسلامي توسعه‌اي داشته است؛ توسعه در مرده پرستي و ترويج فرهنگ عزاداري و سوگواري.
حتي در رسانه‌هاي گروهي وابسته به نظام هم مي توان به خوبي ديد كه حاكمان چقدر در پروژه توسعه فرهنگ سوگواري در جامعه جدي و مصمم هستند. در سيصد و شصت و پنج روز سال، دهها روز و چندين ايام سوگواري داريم كه جامعه را كامل در عزاداري فرو مي برد. در اين روزها تا مي تواني بايد غصه بخوري حتي هنوز هم مثل حجره داران بازاري بايد از كسب و كار بزني و به هيئت روي. یعنی به كار بگویی نماز دارم که این شعار هنوز حرف اول را مي زند.
در فقيرترين كشورهاي آفريقايي شكم‌هاي مردماني را مي بينيم كه به پشت‌ چسبيده و گوشتي كه به دست‌ آيد، نمي بينيم و چهره ريخته و گونه و لب‌هاي آويخته‌شان نشان از سوءتغذيه‌اي مي دهد كه دچاراند؛ اما براقي چشم هایشان، از دلخوشي‌شان در نهايت فقر خبر مي كند كه باعث مي شود تا حدودي گرسنگي را از ياد ببرند. هيچ شكي نيست در اينكه مردمان آفريقا اگر چه سرمايه زير خاكي ندارند، اما در تفريح و خوشگذراني بي رقيب اند.
آنان كه اهل فن هستند، مي دانند كه مويسقي جاز از جوامع آفريقايي به قاره هاي ديگر صادر شده و شكل نوين و امروزي گرفته است؛ صداي طبل و ريتم هاي محكم كه ناشي از بيرون ريخت نوعي احساس دروني ست و انسان را به هيجان می آورد و همراه حركات موزون است که آوازي هم از پس آن خوانده می شود. همه اينها سعي در نوعي برون ريخت احساسات و عواطف انساني دارد كه متعلق به يك قوم و قبيله نيست و در سرشت آدمي جا دارد.
بيان با احساس و بي لكنت از خواسته هاي اوليه اي ست كه در هر مذهب و آئيني به آن احترام گذاشته و توجه مي شود. در دنيايي كه زندگي مي كنيم با تمام تنوعات ديني و مذهبي اش، آئيني كه برخاسته از غريزه‌هاي انساني باشد را نمي توانيم سراغ گيريم كه در موسيقي كه از نيازهاي اوليه بشري بوده و هست، محدوديتي قائل شود و حرمت شكن مقدسات بخواند اش. حتي در عربستان كه سرزمين طلوع اسلام است بر رقص و آواز و مويسقي قوانين محدودكننده و سرسختانه وجود ندارد. جز در محل‌هاي متبرك و مقدس كه امري عادي تلقي مي شود و در تمام اديان رعايت.
اما جمهوري اسلامي ايران نه همانند سعودي ها است كه با موسيقي كنار آمده و نه به كشورهايي نظير مالزي و اندونزي مي ماند كه براي يك جامعه نمونه اسلامي تعريف انساني دارند؛ تا آنجا كه توانسته، مردم را در غم و غصه فرو برده و به عزاداري و نوحه‌خواني عادت‌شان داده است.
شايد باورش كمي مشكل باشد، ولي روزهاي آخر هفته بسیاری از عوام برای پيك نيك به بهشت زهرا مي روند. روي قبر مرده‌هايشان قالي پهن كرده و سفره اي از خوراكي مي چينند و نصف روز را در آنجا مي گذرانند. تمام تفريح شان حضور در قبرستان است و همه سرگرمي شان جمع‌آوري ميوه و حلوا. هم لذت بخش است و مال مفت و هم ميوه اي براي يك هفته مصرف جمع آوري مي شود.
عادت عوام به اماکن مذهبی، سوغات بزرگ انقلاب اسلامي ست كه از ابتداي حكومت جمهوري اسلامي ترويج شد و به عنوان سياست اصلي در پر كردن خلاء مكان‌هاي تفريحي و كلوپ‌ها و كافه هاي قبل از انقلاب قرار گرفت. اما هيچ گاه به نتيجه اش توجه نشد كه بعد از گذشت بيست و شش سال، جامعه دچار چه اثرات مخرب و در مجموع، پس‌رفت هاي فرهنگي مي شود كه در نهايت امروز، حتي جشن‌ها هم به سبك سوگواري طراحي شده و هئيت ها محل برپايي اعياد می شود.
در صدا و سيما همواره شاهد هستيم كه در مراسم جشن و سوگواري حكومت تفاوتي نيست. امشب، شب ارتحال امام خميني و يا شب ضربت امام اول شيعيان است؛ در تكيه‌ها مداحان تمام تلاششان را مي كنند كه مجلس را آنقدر به هيجان آورند كه حاضران بر سر و صورت و سينه بكوبند. اما فردا شب که شب جشن است، همان روش و شکل و شمایل با كمي تغيير اعمال مي شود و در همان تكيه‌ها مداحان با صداي گرفته جوري مي خوانند كه هيچ فرقي با مجلس عزا ندارد و تنها از دست زدن مومنان مي توان فهميد كه اين مراسم به مناسبت ميلاد و يا عيدي است.
ماركز در يكي از كتابهايش در روايتي از مردم روستايي دور افتاده در كلمبيا آورده است كه آنها با تمام فقري كه دارند و در سير كردن شكم سختي مي كشند، اما دل شاد دارند و حتي با نان و شرابي خوش مي گذرانند. تصوير آن روستا در كلمبيا آنقدر زيبا بود كه امكان ادامه مطالعه آن كتاب برايم مشكل شده بود و مرا انداخته بود در مقايسه مردم خودمان با مردمان شاد كلمبيا و پرسش‌هاي بي جواب؛ اينكه چرا ما كه ادعا مي كنيم از جامع‌ترين دين آسماني برخورداريم و حكومت اسلامي را با افتخار در پسوند جمهوري‌مان مي آوريم از ابتدايي‌ترين حق انساني‌مان يعني "بيان و عیان احساسات دروني" كه از دور افتاده‌ترين مردمان محروم قاره آفريقا گرفته تا گرسنه‌ترين جمعيت آمريكاي جنوبي از آن برخوردارند و مي توانند دل خوش داشته باشند، بي بهره ايم؟ چرا در همه حال بايد در اندوه و سوگواري باشيم و جز بر سر و سينه زدن، كار ديگر نكنيم؟ چه كسي گفته كه دين‌مان تنها با سوگواري حفظ مي شود و از خطر مصون مي ماند؟ شادي و شاد زيستن چه خطري براي اسلام مي تواند داشته باشد و چرا علمای شیعه از دلخوش بودن جامعه مي هراسند؟
مسلما، نسل مغموم و سرخورده من منتظر می ماند تا ببیند آن روز را که وقتی حاكمان به آن حد می رسند كه دیگر طرح اين نوع پرسش‌ها را خروج از مسلماني ندانند، چه پاسخ قانع کننده ای می دهند؛ پاسخي كه بسياري از دگراندیشان امید دارند قبل از شنيدن صداي يك انقلاب ديگر داده شود که بعد آن موثر نخواهد بود.

نگرانم

2005-06-01T19:39:00.000+04:30

1384/3/11
اكبر محمدي در جاده بابل مورد سوء‌قصد قرار گرفته. مبارك است. ريشه‌هاي سعيد امامي هنوز خشكيده نشده اند و همان روش و همان نگاه حذف فيزيكي هنوز باقي ست. خبر تصادف ساختگي محمدي مرا نگران كرده است. مطمئنا اگر رياست جمهوري آينده دست اصولگرايان بيفتد، جوخه‌هاي ترور و بازمانده‌هاي باند سعيد امامي از دخمه‌ها مي خواهند بيرون بيايند و جبران شش هفت سال انفعال را بكنند. نگرانم. جدا براي روشنفكران‌مان نگرانم. اين نگراني يكي از دلايل راي من به معين مي تواند باشد. چه دولت او تنها دولتي خواهد بود كه اجازه اين سوءقصد و ترورها را نخواهد داد. اين را مطمئنم.

پ.ن: نی لبک و کیمیای عزیز، تعدادی از قتل های زنجیره ای در زمان خاتمی اتفاق افتاد. اما آیا پنهان ماند؟ نه، نماند و توسط شخص خاتمی فاش شد. از آن زمان که باند ترور شناسایی شد- که البته کار دشواری هم برای دولت نبود- به بعد، قتلی اتفاق نیفتاد و یاران امامی به دخمه هایشان بازگشتند و دیگر جرئت ادامه کار نیافتند. این مورد هم[سوء قصد به جان محمدی] به نظرم نوعی پیش درآمد است که نشان می دهد دخمه نشینان منتظر فضا و بستر مناسب می گردند. من بر این اعتقاد هستم که از بین کاندیداها، جز معین و تیم اش، کاندیدای دیگری توانایی و جسارت انتشار اخبار ترور و جلوگیری از آن را نداشته باشد. نظر شما چیست؟

دموكراسي بدون خشونت اما با هزينه

2005-06-01T17:14:00.001+04:30

1384/3/11
زندان اين گنجي را به چه بلوغ سياسي رسانده است. وقتي حرف‌هايش را در ملاقات دكتر معين با او خواندم، حس كردم بالاخره حرف دلم از يك اصلاح‌طلب كه سالها در پست حكومتي بوده، زده شد. نمي خواهم بگويم كه من به پختگي سياسي رسيده‌ام كه مي دانم بسياري به همين نظر گنجي رسيده اند. اما مدت‌ها بود بابت اين موضعگيري گنجي- آنجا كه مي گويد "دموكراسي بدون خشونت اما با هزينه"- از طرف بسياري از دوستان و همكاران طعنه مي شنيدم. فكر مي كنم گنجي ديدگاه جديدي كه در حال همه گير شدن است و جامعه كم كم مي رود كه در آن به اجماع برسد را نشان مي دهد كه مسلما تاثير بسياري هم بر بعضي روشنفكران خارج از كشور خواهد گذاشت كه هنوز به اصلاحات خوشبينانه‌اي كه در ايران به شكست انجاميده است، معتقد هستند و سعي مي كنند با شعار اعتدال و كلي‌گويي‌هاي ديگر، جامعه را به انفعال بكشانند.

علما راهی پیدا کنید

2005-05-31T02:32:00.000+04:30

1384/3/10
از شب قبل، بیشتر سایتها و وبلاگ ها در ایران فیلتر شده است. عجیب افتاده اند به جان اینترنت. دیگر سایت و وبلاگ بدردخوری باقی نگذاشته اند. این طور که پیش می روند، فکر می کنم ایسنا را هم فیلتر کنند. دوستان مسئول و دست در کار اینترنت که با سرویس دهنگان اینترنتی تماس گرفته وعلت فیلترینگ گسترده را جویا شده اند، نزدیکی به روز انتخابات و ایام تبلیغات کاندیداها را به عنوان علت اصلی فیلترینگ گسترده جواب گرفته اند.
چند سال پیش، عده ای بچه خوش تیپ و مامانی و در آمریکا تحصیل کرده که به سیستم شبکه و اینترنت وارد بودند و درس اش را هم خوانده بودند، با راه اندازی شرکتی به نام "پارس آنلاین" در ایران، خدمات اینترنتی ارائه دادند. اما از آنجا که در کار خود از دیگر رقبا برتری داشتند و سرویس شان هم با کیفیت بهتری به متقاضیان ارائه می شد، فورا مورد توجه دادستانی و آقایان وزارت اطلاعات قرار گرفتند و از آنجا که سرمایه کلانی هم در کار گذاشته بودند، خیلی راحت و بی سر و صدا و دردسر به خدمت دادستانی درآمدند و دانش خود را در جهت مسدود کردن سایت های اینترنتی به کار انداختند. بسیاری از آگاهان در این زمینه بر این اعتقاد هستند که مهندسان پارس آنلاین اولین کسانی بودند که سیستم فیلترینگ در ایران را راه اندازی کرده و گسترش دادند.
اکنون کار این شرکت به جایی رسیده است که هرگاه سایت جدیدی را فیلتر می کند، همگان متوجه می شوند که از طرف دادستانی دستور جدید آمده و به زودی دسترسی به سایت مذکور در دیگر سرویس دهنده های اینترنتی غیر ممکن خواهد شد.
اما با تمام این مشکلات و مزدوری عده ای مهندس جوان، فکر می کنم هنوز راهی برای عبور از سدهایی که برای سایت ها و وبلاگ ها ساخته شده ، وجود داشته باشد و کسانی که در کار شبکه و اینترنت خبره هستند، این روزها باید آستین بالا بزنند و با حرکت حساب شده دادستانی مبارزه کنند که قصد دارد تا روز انتخابات جلوی فعالیت سایت های خبری و وبلاگ های پرخواننده را بگیرد.
علما این روزها باید فعال تر باشند که اسلام بدجوری در خطر است.

از يك منظر اصلاح‌طلبم و از يك منظر انقلابي

2005-05-30T19:07:00.000+04:30

عكس: بي بي سي

عطف اظهارات گنجي در مصاحبه امروز با خبرنگاران داخلي و خارجي، اين پاراگراف است كه مي گويد:
" من از يك منظر اصلاح‌طلبم و از يك منظر انقلابي. اين دو را با گفته‌هاي واپس‌گرايان قاطي نكنيد. براي رسيدن به اهداف دموكراسي‌خواهانه از دو روش انقلابي و اصلاح‌طلبانه مي‌توان استفاده كرد كه اگر معناي روش انقلابي، روش خشونت‌بار باشد، من انقلابي نبوده و نخواهم بود و دگرانديشان نيز هيچ‌گاه از روش انقلابي به اين معنا استفاده نخواهند كرد. ما خواهان آزادي و حقوق بشر هستيم و اين اهداف راديكالي است كه با روش‌هاي اصلاح‌طلبانه مي‌توان به آن رسيد. اصلاحات از نظر من گذار از نظام اقتدارگرا به دموكراتيك است و من خواهان يك جمهوري دموكراتيك هستم."

مرخصي گنجي و لوگوي دكتر معين

2005-05-30T17:27:00.000+04:30

1384/3/9
گنجي به مرخصي آمد. خبر بسيار خوشحال كننده‌اي است. اميد دارم كه در مدت مرخصي به درمان بيماري‌اش بپردازد و بهبود يابد.
اما درباره لوگوي بالاي صفحه وبلاگم؛ تا به امروز درباره انتخابات آينده و كانديدايي، مطلبي ننوشتم و گذاشتم به سر فرصت تا شرايط پايدار شود و دور از هيجان و دست‌پاچگي، نظرم را درباره انتخابات بنويسم. البته در اين نوشته قصد شرح كامل نظرم را ندارم و فقط به اين اكتفا مي كنم كه با نصب لوگوي دكتر معين، كانديداي مورد نظرم را براي انتخابات رياست جمهوري معرفي مي كنم و دليل انتخاب معين را هم مي گذارم براي روزهاي بعد و موقع‌اش كه مفصل خواهم نوشت. پس تا بعد...

با کامپیوتر می توان انقلاب کرد

2005-05-30T12:10:00.000+04:30

1384/3/9
چه عالی ست از خانه ابراز همدردی کردن. بعد از شام بنشینی و با کیبورد کامپیوتر در ستایش اکبر گنجی مطلب بنویسی و از اعتصاب غذایش به درد آیی. چه خوب با چند تا کپی و پیست کردن اعلام حمایت کنی و بعد، کلی از خودت هم راضی باشی که برای اکبر کاری کردی. مثلا بمباران گوگلی کردی و افکار جهانی را به سمت اش جلب کردی. با این همه امکانات حالا بلند شوی و تو گرما بروی جلوی مجلس و پلاکارد اکبر را بگیری که چه شود؟ وقتی می شود در خانه نشست و برای اکبر شمارش کرد که چند روز و ساعت و دقیقه و ثانیه در زندان است و برایش افسوس خورد، مگر بی کاریم که برویم جلوی مجلس و داد بزنیم، یک وقت این بی پدر و مادرها نشان مان می کنند و سر از زندان درمی آوریم. حالا خر بیار و...
من یکی که از خانه خودم اعلام حمایت می کنم و به همه دوستان –بالاخص روزنامه نگاران شجاع- اعلام می کنم که از خانه و با کامپیوترهایشان کارهای بزرگی می توان کرد؛ بمباران گوگلی، امضای نامه، یک هفته سکوت، تغییر نام وبلاگ و خلاصه به نظرم حتی از طریق کامپیوتر و اینترنت هم می شود انقلاب کرد. به طور مثال، اتاقی در پالتاک ساخت و هر کس به نوبت، دو- سه شعار آب دار نثار بالاترین مقامات کند. چرا در جایی تجمع کنیم و از وقت و زندگی مان بزنیم و تازه برای خودمان خطر بخریم.
در این چند روز تحصن، روزنامه نگارانی که تعدادشان به پنجاه نفر هم نرسید، واقعا خیلی بیکار هستند که وقت شان را رفتند جلوی مجلس تلف کردند و شعار دادند. مطمئنا یک عده از آنان اعتقادی به گنجی هم ندارند و فقط برای شهرت رفتند. بیشتری شان هم از روزنامه نگاران درجه دو-سه هستند، وگرنه که درجه یک ها در جایگاه شان نیست این جور جاها و افتخار نمی دهند.
خلاصه که با این کامپیوتر خیلی کارها می توان کرد و از وجود همین رایانه است که امروزه صدای امثال گنجی به همه خانه ها می رود و به همین خاطر است که دیگر تجمعات خیابانی و تحصن های صنفی جذابیتی برای کسی ندارد و به شکست منجر می شود.

آخرين روز تحصن روزنامه نگاران مقابل مجلس

2005-05-29T14:40:00.000+04:30

تشریف بیاورید

2005-05-29T00:09:00.000+04:30

1384/3/8
همکاران محترم روزنامه نگار امروز را فراموش نکنید. خواهشا قرارها و جلسات را بگذارید برای بعد از ساعت 13 و افتخار دهید و در تحصن مقابل مجلس شرکت کنید. تحصن از ساعت 9 صبح شروع می شود. می دانم گرفتاری تان زیاد است اما امروز روز دیگری ست و حضور شما اهمیت دارد.

2005-05-28T13:15:00.000+04:30

دیگر در هر نفسم
صدای صد ناله است
که هر ناله
نه از سر نزار
از برای بدون است.

پاسخ یک پرسش

2005-05-25T12:27:00.000+04:30

1384/3/4
دوستي با نام مستعار ني لبك در بخش كامنت ها سئوالي مطرح كرده كه جاي توضيح و پاسخگويي دارد. ايشان پرسيده اند كه اگر مردم به روزنامه نگاران بپيوندند و در حمايت از آنان جلوي مجلس تحصن كنند، پذيرفته مي شوند؟
در ابتدا بايد عنوان كنم كه تحصن روزنامه نگاران در اعتراض به هتك حرمت شان توسط راه يافتگان مجلس هفتم است که در نتيجه كاملا صنفي می شود. من، شخصا، درباره پيوستن مردم به جمع متحصن روزنامه نگار مي توانم نظر دهم اما از طرف جمع نمي توانم چراكه نه اجازه اين كار را دارم و نه سخنگوي جمع هستم. اما اگر نظر مرا بخواهيد، بايد تاكيد كنم كه پيوستن مردم هيچ اشكالي ندارد ولي بايد حرمت جمع متحصن را نگه دارند و شعارهاي خارج از تصويب متحصنان سر ندهند. در دو روز تحصن برگزار شده جلوی مجلس، بارها شاهد بوديم كه عده اي ناراضي كه از فشار اقتصادي و اجتماعي و سياسي به تنگ آمده اند، در جمع روزنامه نگاران مي افتادند و شروع به فحاشي به بلند پايه ترين مقامات مملكتي مي كردند. نمي خواهم عمل‌شان را نفي كنم كه نظري در اين باره ندارم اما خارج از چارچوب صنفي مي شود و حركت روزنامه نگاران را به انحراف مي كشد. وقتي به آنان تذكر هم داده مي شد، با ركيك ترين ناسزاها به روزنامه نگاران صحنه را ترك مي كردند.
به اين ترتيب است كه معتقدم موضعگیری ها بايد در چارچوب صنفی باشد و تنها در حمايت از روزنامه نگاران وگرنه جز مشكل و شكست تحصن كار ديگر نخواهند كرد.

سومين روز تحصن

2005-05-24T18:15:00.000+04:30

مجلس جاي آدمهاي بي لياقتي مثل من(كوچك زاده) نيست.

براي سومين روز تحصن دوربين نبرده بودم؛علت داشت كه بماند براي بعد. اما مي خواهم گله كنم. گله از دوستان همكار. روزنامه نگاراني كه ديروز در انجمن راي قاطع بر تحصن دادند و امروز جلوي مجلس حاضر نشدند. سر ساعت 9 صبح بود كه به درب مجلس رسيدم و تنها سه نفر اصلي و اداره كننده را ديدم؛ شمس الواعظين، زهدي و احمدي. به جمع شان پيوستم تا نيم ساعت بعد كه دو-سه نفري از بچه ها آمدند و تا ظهر جمع تنها به پنجاه–شصت نفر رسيد. خجالت داشت. خيلي هم خجالت داشت؛ همكاران محترم حوصله تحصن بيش از دو روز را ندارند و به روز سوم كه مي‌رسد همه كاردار مي شوند. جالب هم اينكه غايبان كه از آنان انتظار حضور مي رفت، همه از روزنامه نگاران مطرح هستند. به نظرم نمي توان گرفتاري را توجيه قرار داد. من در دو روزنامه مشغول به كار هستم و برنامه ام فشرده است، اما در حمايت از حركتي كه شمس شروع كرده، برايش برنامه ريزي كرده ام و به محل تحصن مي روم و به جرئت مي گويم كه دوستان بزرگ غايب هم به دو علت از حضور امتناع كردند؛ يك گروه تحصن را در شان و حد خود نمي دانستند و دسته ديگر هم حال بلند كردن سر از بالش را نداشتند. در هر صورت نشان مي دهد كه چقدر جمع روزنامه‌نگاران ناهماهنگ و البته مغرور است كه حتي در تجمعات صنف خود حاضر نمي شوند. اميدوارم كه همكاران بسيار بزرگ و ارجمند و معروف ما، تلافي كرده و در تحصن روز يكشنبه آينده، حاضر شوند.

تجمع اعتراضي براي اكبرگنجي و دومين روز تحصن

2005-05-23T18:48:00.000+04:30

تحصن جمعي از روزنامه نگاران مقابل مجلس

2005-05-22T15:14:00.000+04:30

پوزش

2005-05-21T18:58:00.000+04:30

يك خرابكاري بزرگ در بخش كامنت ها كرده ام. مدتها بود سراغ برنامه مربوط به كامنت‌گذاري و ويرايش كامنت نمي رفتم و به همين خاطر به مرور زمان، كلمه عبور‌ش را هم فراموش كردم. هر چه تلاش كردم كه به ياد آورم، نتوانستم. سرانجام ايميلي براي سايت سرويس دهنده كامنت فرستادم كه چنين اتفاقي افتاده. آنها كلمه عبور ديگري برايم فرستادند كه دست‌شان درد نكند، خيلي راحت تمام كامنت‌هاي گذشته را پاك كرد. هيچ كمك كننده‌اي هم نداشتم كه به دادم برسد و نتيجه اش اين شد كه مي بينيد. به همين خاطر از همه دوستاني كه در مطالب پيشين كامنت گذاشته بودند عذرخواهي مي كنم.

آرزویی که خرابم کرد

2005-05-21T13:56:00.000+04:30

1384/2/31
ای کاش مصاحبه خبرنگار هاتف نیوز با خانواده مجتبی سمیع نژاد را نمی خواندم. اکنون که در حال نوشتن این چند خط هستم، اشک هایم سرازیر شده و نمی توانم جلوی شان را بگیرم. مادر مجتبی منتظر پسرش است و آرزو دارد تنها یک بار دیگر او به خانه برگردد تا غذای مورد علاقه اش را طبخ کند و جلویش بگذارد. دوست دارد مجتبی را سر سفره خانه ببیند که با ولع دست پخت اش را می بلعد. مجتبی بعد هر لقمه به جان مادرش دعا کند و مادر هم نوش جان گویان و مهربان، پسرش را نظاره. عجب آرزوی مادرانه ای.
برای چند بار آرزوی مادر مجتبی را خواندم. ای کاش این خواسته اش یک طوری بر بولتن صبح گاه هاشمی شاهرودی بنشیند. آن وقت است که می توان عدل علی را خارج از بلندی ریش سفید شان میزان کرد.
به راحتی می توانم حال مادر مجتبی را درک کنم. می دانم الان پیش خود روزی صد بار تکرار می کند که اگر پسرش آزاد شود، جای تمام روزهایی که دست بر سر و روی اش نکشیده، لمس اش کند و دست هایش را بر صورت اش ذوب.
از پس آروزی شیرین مادر مجتبی، من هم آرزویی دارم؛ می خواهم آن لحظه را در دوربینم ثبت کنم که مجتبی به خانه رسیده است و در آغوش مادر و پهنای چادر و چارقدش گم می شود. کاشکی آن لحظه آنجا باشم؛ کاشکی...

تقديم به مجتبي

2005-05-20T18:21:00.000+04:30

1384/2/30
چند تن از دوستاني كه وبلاگ‌شان در ليست منتخب بهترين وبلاگ مدافع آزادي بيان است، هر يك جداگانه نامه اي به سازمان گزارشگران بدون مرز ارسال كرده اند مبني بر اينكه تمامي آرايي‌ كه تا بحال برايشان جمع شده، به نام مجتبي سميع نژاد بنويسند.
يك روز پس از اعلام اسامي منتخبان، در يادداشتي ضمن تشكر و قدرداني از مسئولان سازمان گزارشگران بدون مرز، به راي دهندگان يادآور شدم كه دو وبلاگ نويس از جمع منتخبان، در زندان به سر مي برند و غير مستقيم [ كه امري و دستوري هم نشود] از آنان درخواست كردم كه به اين دو وبلاگ نويس در بند راي بدهند. و امروز كه خواندم تعدادي از دوستان، مشابه پيشنهاد مرا به طريقي ديگر[يعني واگذاري آراي‌شان به نفع مجتبي] عملي ساخته اند، بسيار خوشحال شدم و تصميم گرفتم كه همراه دوستان بزرگوار شوم و از سازمان گزارشگران بدون مرز درخواست كنم تا در صورت صلاح‌ديدشان، آراي بنده را هم براي مجتبي سميع‌نژاد بنويسند. البته اميدوارم انجمن گزارشگران بدون مرز، درخواست فوق را نوعي كم اعتباري و بي ارزشي ابتكارشان در راي گيري براي انتخاب بهترين وبلاگ مدافع آزادي بيان تلقي نكند كه اين حركت دوستان، در واقع، اهميت و اعتبار سازمان گزارشگران بدون مرز را مي رساند.
به اميد آنكه مجتبي سميع‌نژاد به عنوان بهترين بلاگر مدافع آزادي بيان معرفي شود تا نظر انجمن‌هاي داخلي و خارجي مدافع حقوق بشر در تلاش براي آزادي اش جلب شود.

نامه‌ام به سازمان گزارشگران بدون مرز:

دبير انجمن گزارشگران بدون مرز
سلام عليكم
همان طور كه مستحضريد عده اي از بلاگرهاي منتخب بهترين وبلاگ مدافع آزادي بيان در حركتي شايسته، به نفع مجتبي سميع نژاد- وبلاگ نويس در بند- كنار رفته و اعلام نموده‌اند كه آراي خود را به جمع آراي سميع نژاد مي افزايند.
اين‌جانب نيز در همراهي با اين تصميم پسنديده دوستان، مايل هستم تمامي آرايي كه در راي‌گيري به نفع‌ام جمع مي شود را براي مجتبي سميع نژاد محسوب كنيد.
اميدوارم جناب‌عالي درخواست بنده را بپذيريد و آنرا حمل بر بي‌اعتباري و بي‌احترامي به سازمان گزارشگران بدون مرز نگذاريد كه اين تصميم در واقع نوعي اعتراض به سكوت انجمن‌هاي داخلي مدافع حقوق بشر مي باشد.

با تقديم احترام
فرهاد رجبعلي
30/2/84

در دين‌تان نيستم

2005-05-18T20:45:00.000+04:30

1384/2/28
مهدي كوچك‌زاده دوباره تيتر يك روزنامه‌هاي تهران شد. روز گذشته، اين به تمام معني كلمه كوچك‌زاده، ايرج جمشيدي -خبرنگار پارلماني روزنامه شرق- را بيخ ديوار چسبانده و بابت گزارشي كه او دو روز قبل‌، درباره قصد حمله‌اش به تريبون و ناطق مجلس به چاپ رسانده بود، ركيك‌ترين جملات را به زبان آورده و او را مورد هتاكي قرار داده است.
الفاظ و جملاتي كه كوچك زاده نثار خبرنگار شرق كرده در كمتر از 24 ساعت در سايت هاي خبري و روزنامه ها منتشر شد و نيازي هم به تكرارشان نيست اما يك بخش از فحاشي‌هاي كوچك‌زاده برايم خوشايند آمد كه قابل توضيح دانستم‌اش؛ آنجا كه خبرنگاران را يك مشت بي دين و ايمان دانسته كه از خدا و آخرت نمي ترسند.
هر چند كه ايرج جمشيدي كار درستي كرده كه جواب كوچك زاده را نداده و سكوت اختيار كرده تا به قول خودش قائله تمام شود و به درگيري فيزيكي نينجامد كه خب چنين رفتاري هم از ايرج انتظار مي رفت كه او خبرنگار بسيار آرام و باوقاري ست و شخصيت‌اش الگوي همه خبرنگاران؛ اما چون كوچك‌زاده سخنانش را كلي گفته و همه خبرنگاران را خطاب قرار داده، بر خود جايز مي دانم كه پاسخي درخور اش دهم. البته ابراهيم نبوي در يادداشتي درباره مهدي كوچك‌زاده، همه آنچه كه او در گذشته بوده و انجام داده را با صراحت بيان كرده و روي واقعي كوچك‌زاده ها را عيان، و از اين بابت هم پاسخگويي را برايم آسان تر كرده است. فقط مي ماند چند پاسخ كوتاه درباره بي ديني مان كه لازم است خدمت امثال كوچك‌زاده ها عرض كنم و آن اينكه:
اگر امثال كوچك زاده ها مدعي دين‌داري هستند، من با تمام وجود خواهم گفت كه در دين‌شان نيستم.
همچنين، از ايشان درخواست مي كنم كه خود را نمازخوان معرفي نكنند كه هم به نمازخوانان توهين مي كنند و هم مرا از خواندن نماز منصرف.
و در آخر هم عنوان كنم كه اسلامي كه اينان قرائت مي كنند را نمي شناسم و اطمينان‌شان دهم كه به نوبه خود، هرگز در صف مسلماني‌ مورد نظرشان قرار نخواهم گرفت.

بزرگ ترین ظلم دادستان

2005-05-16T18:07:00.000+04:30

1384/2/26
با اينكه پنج شماره از روزنامه اینترنتی روز منتشر شده، اما انصافا روزنامه وزین و سنگینی درآمده و به نظرم از بسیاری از روزنامه‌های فعلی در ایران جلوتر است. البته نه به این خاطر که در خارج از کشور منتشر می‌شود و اعضاي تحريريه اش در انتشار مطالب آزادتر‌اند، بل به دلیل گردانندگی حرفه ای و به کارگیری نیروهای کارکرده ای ست که جمع کرده اند.
انتشار روزنامه روز بهانه ای شد تا از معضلی که پس از اردیبهشت سال 79 با بسته شدن چند ده روزنامه و مجله به دستور سعید مرتضوی -دادستان تهران- به آن دچار شدیم، بنویسم که متاسفانه به آن کمتر پرداخته شده که در این چند سال نفس روزنامه نگاران جوان را گرفته و در واقع به عنوان زخم عميقي با ممنوع القلم شدن و ممانعت از فعالیت روزنامه داران حرفه ای و با‌سابقه، بر پيكر آنان نشسته است.
وضعیت مطبوعات در دهه شصت را نمی دانم اما به جرئت می گویم که از سال 70 که با مطبوعات و مطبوعاتیان آشنا شدم در هیچ زماني به اندازه چهار سال گذشته روزنامه ها آلوده نبودند. آلوده به روزنامه دارانی که جز کشتن روح فرهنگي مطبوعات و ترویج باند بازی و دخول و اشاعه فحشا کار دیگر نکردند و سطح محیط های فرهنگی را در حد محیط های تولیدی و مکانیکی نزول دادند.
بین سالهای 79-80 که مرتضوی سخت مشغول در بند کردن روزنامه نگاران و روزنامه داران حرفه ای بود، عرصه برای ورود دلالان و کاسب های کاغذ و چاپ و توزیع مطبوعاتی فراهم شد تا با سرمایه های کلانی که در جیب اندوخته بودند، وارد گود شوند و بدون ذره ای دانش و تجربه روزنامه نگاری، در تصمیم گیری های اساسی [از طراحی لوگو روزنامه گرفته تا سیاست گذاری و دروازه بانی خبر] دخالت کنند و بی سواد ترین ها را در اطراف خود جمع کرده و در سمت های کلیدی قرار دهند.
گاهی اوقات وقتی فلان نماینده و یا روزنامه جناح راست ادعا می کند که عده ای فاسق و فاسد از نظر اخلاقی در مطبوعات لانه کرده اند و غیر این نمی دانند، در خود فرو می روم و در دل اعتراف می کنم که به خدا درست می گویند اینان. آدرس شان هم درست است. اما چون چوپان دروغگو شده اند، حرف حسابی شان هم به تزویر گرفته می شود و خریداری پیدا نمی کند. سال گذشته در روزهایی که چند نفری از روزنامه نگاران را دستگیر کرده بودند، برای کاری به روزنامه شرق رفتم. با یکی از دوستان قدیمی که در این باره صحبت می کردم، وقتی به دستگیری فلان خبرنگار رسید که به قول روزنامه ای با روزنامه داران اصلاح طلب رابطه نامشروع داشته، هر دو سری از خجالت فرو انداختیم و حرفی برای توجیه اش نداشتیم. خب چه بگوییم، تا روزی که آزاد بود، چنین کرد و چنان!
این مشکلات را نه تنها من، بلکه بسیاری از روزنامه نگاران داخل کشور به خوبی آگاه اند. اما چطور می توانند مطرح کنند. اگر با صراحت بیان كنند، ممکن است امنیت شغلی شان در خطر افتد و یا دوستان نهیب زنند که چطور توانسته خود‌زنی کند و توپ را در زمین خودی بیندازد. به همین خاطر است که امروزه بسیاری از روزنامه نگاران مجبور به سکوت شده اند.
نمی دانم کوثر وبلاگم را می خواند یا نه، اما او شاهد خوب و یکی از کسانی ست که می تواند در این‌باره بسیار کمک کند؛ چون نسبت به دیگر روزنامه نگاران اصلاح طلب خارج‌نشین، صراحت بیشتری دارد. نیما تمدن هم همچنین؛ نیما باید به یاد داشته باشد روزنامه [...] را که چطور همراه دکتر نویدی و مهرداد حجتی و سی- چهل نفر دیگر یک شبه استعفا كردند و از روزنامه رفتند؛ تنها بخاطر عملکرد دلال مابانه و افکار راستگرا و کثیفی که مدیر مسئول برج‌ساز اش داشت و در ابتدای کار در زیر پوست پنهان کرده بود و بعد آنکه کمی از کار سر درآورد، همه را به فغان آورد.
مطمئنا اين گفته ها در مطبوعات، برایم دردسر درست خواهد کرد، اما چه باک از گفتن حقیقت؛ بیان این که واگذاری دربست بعضی دختران و زنان خبرنگار در محیط های مطبوعاتی، امری عادی و رقابتي شده و شرط بقا و ادامه کارشان، باج دادن به دلالان روزنامه دار.
در این چند سال همواره در محافل بین المللی، تمامی عواقب بعد از توقیف فله ای نشریات را بیکاری روزنامه نگاران عنوان کردند و حتی انجمن های داخلی مدافع منافع روزنامه نگاران تنها به ویترین مطبوعات -که چندتايي روزنامه و ماهنامه است- نظر کردند و هیچ توجه ای به وضعیت روزنامه نگارانی که در شرایط سخت بعد از توقیف ها به نشریات تازه تاسیس وارد شدند، نکردند و به مسئله نپرداختند. در حالی که نزول سطح فرهنگ بایسته در محیط های مطبوعاتی، از نظر من، بزرگ ترین ستمی است که دادستان تهران به روزنامه نگاران وارد كرد که با راندن عده ای از روزنامه نگاران و روزنامه داران حرفه ای و پیشکسوت به خارج از کشور و یا با دربند و یا خانه نشین کردن عده ای دیگر، بستری برای جولان دلالان و کاسبان سرمایه دار فراهم کرد که سرانجام، نتیجه هم اين شده که امروزه هیچ یک از روزنامه ها – جز يكي دوتايي- وزن و بار مورد انتظار افکار عمومی را نداشته باشند و در مجموع، تیراژ ده روزنامه تهرانی به صد هزار هم نرسد.

برگشت از سفر و خداحافظی هاله

2005-05-14T02:41:00.000+04:30

84/2/24
دیشب -دیر وقت- از سفر برگشتم. سفری بود دو روزه به جزیره ای در خلیج گرگان و نزدیک بندر ترکمن. خسته تر از آن هستم که بتوانم چیزی درباره این سفر فشرده ولی پربار بنویسم؛ اما بعد از دو روز بی خبری و دوری از اخبار و کامپیوتر و اینترنت، با خواندم خبر خداحافظی هاله از جمع وبلاگ نویسان[که خدا کند اشتباه فهمیده باشم] در وبلاگ علیرضا تمدن[چون وبلاگ هاله بسته شده] خستگی ام دو چندان شد. در وقتی دیگر، مختص برای هاله عزیز خواهم نوشت. به نظرم او دلگیر است که البته حق هم دارد.

هاشمی آمد

2005-05-11T10:28:00.000+04:30

84/2/21
برادر سعید بلند شو؛ هاشمی اومد. گفتم صبر کن بازم مملکت دستمون می افته آ. صبر نکردی و واجبی را بر خود واجب کردی. حالا عیبی نداره؛ بلند شو برادر، بلند شو. یا الله...

حکایت سردار و حکایت آقا تقی خیاط

2005-05-11T10:26:00.000+04:30

84/2/21
این سردار نسبتا جوان –قالیباف- از حزب اللهی ها چه انتظاری دارد؟ نکند بابت طرح ادعای اش، انتظار تحسین و «ماشا الله» شان را دارد؟ به گمانم سردار آن حکایت آقا تقی خیاط نوحه خوان را نشنیده که این طور به هیجان آمده و ناشیانه خود را رضا خان حزب اللهی ها معرفی کرده است.
روزي در مجلسي سوگواري، جمعي نشسته معطل مداح مانده بودند. مسلماني از جمع برخاست و آقا تقي خياط را به زور بغل كرد و کنار منبر برد كه روضه بخواند تا جمع گرم سوگواري شوند. عقيده داشت آقا تقي صدايي سوزناك دارد و هيجان به پا مي كند و هیئت را به گريه مي اندازد. تقي خياط از همه جا بي خبر و بي اطلاع، با توصیه بزرگ ترها مجاب شد و گمان كرد كه تشويق بزرگان و تمجيد از صدايش جدی ست و توان مداحی را دارد و ديگر خبر نداشت كه تشویق ها، تنها از براي حفظ آبروي مجلس است و صوري.
پس وقتی جمع را دست به هوا برده ديد كه منتظراند تا محكم بر سينه بكوبند و يك صدا ابوالفضل گويان سوگي بر پا كنند، بی آنکه فکر کند که چه بگوید، صدايي صاف كرد و هیجان زده گفت: « دور كمر [...] خانم دو متره.» جمع كه تشنه بود، يك صدا گفت: «ابوالفضل»؛ «دور كمر [...] خانم دو متره»...«ابوالفضل»...

در محفل رسالت

2005-05-10T20:25:00.001+04:30

امروز تئوريسين تحصيل كرده جناح راست -امير محبيان- در غرفه روزنامه رسالت به سئوالات بازديدكنندگان پاسخ داد. در زماني كه من در حال تصوير برداري از اين جمع كوچك بودم، ايشان با حرارتي داشت احمدي نژاد را كانديداي صاحب راي بالا در تهران معرفي مي كرد كه جواني پرسيد: «در نظر سنجي شما معين در چه رتبه اي قرار دارد؟»، كه او جواب داد: «معين راي بالايي نخواهد داشت و در نظر سنجي ما هم در مكان ششم جاي گرفته». البته بعد كمي مكث كرد و براي چند لحظه سكوت تا نوع واكنش آن جوان و اطرافيان را دريافت كند كه جوان پرسنده هم، پوزخندي زد و بعدش خنده اي پيوسته و معني دار.
اما از طعنه كه بگذريم، محبيان از معدود محافظه كاراني ست كه مي توان با او بحث و تبادل نظر كرد. راستش دير شده بود و بايد هر چه سريعتر به روزنامه مي رفتم؛ وگرنه بسيار مايل بودم گپي با اين تئوريسين اثرگذار جناح راست بزنم. ولي خب حالا به نظر شما، معين در رتبه ششم قرار دارد؟

آسمان امروز تهران

2005-05-09T20:36:00.000+04:30

مدتها بود که آسمان تهران رنگین نشده بود؛ آن هم با دو کمان رنگین.

حاج آقا، يك با يك برابر نيست

2005-05-08T02:12:00.000+04:30

84/2/18
اخیرا كريمي راد -سخنگوي قوه قضائيه- گفته كه حتي اگر يك پرونده [دقت کنید: یک پرونده!] مثل وبلاگ‌نويسان وجود داشته باشد، آيت‌الله شاهرودي رفتار با متهم را پيگيري مي‌كند.
ایشان در سخنانش سعی کرده آیت الله شاهرودی را انسانی منصف و عادل نشان دهد که تفاوتی بین هیچ یک از پرونده ها قائل نمی شود. راستش هر چه سعي كردم و به خود فشار آوردم تا پاسخي درخور ادعای مضحک سخنگوی قوه قضائیه آورم، جز شعری از خسرو گلسرخی به ذهنم نرسید:
معلم پای تخته داد میزد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود
ولی آخر کلاسیها،
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر «جوانان» را ورق می زد
برای اینکه بیخود، های وهو میکرد و با آن شور بی پایان،
تساویهای جبری را نشان می داد
با خطی خوانا بروی تخته کز ظلمتی تاریک
غمگین بود،
تساوی را چنین نوشت: یک با یک برابر است.
از میان جمع شاگردان یکی برخاست،
همیشه یک نفر باید بپاخیزد...
به آرامی سخن سرداد:
تساوی اشتباهی فاحش و محض است.
نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت و
معلم مات برجا ماند
و او پرسید: اگر یک فرد انسان، واحد یک بود
آیا باز یک با یک برابر بود؟
سکوت مدهشی بود و سئوالی سخت.
معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود
و او با پوزخند گفت:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه زور و زر بدامن داشت بالا بود و آنکه
قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پائین بود
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آنکه صورت نقره گون، چون قرص مه می داشت بالا بود
وان سیه چرده که مینالید پائین بود؟
اگر یک فرد انسان واحد یک بود،
این تساوی زیر و رو میشد
حال میپرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفتخواران از کجا آماده می گردید؟
یا چه کسی دیوار چین ها را بنا میکرد؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟
یا که زیر ضربت شلاق له میگشت؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟
معلم ناله آسا گفت:
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:
یک با یک برابر نیست...
آری، یک با یک برابر نیست و قوه عدالت هم باید بپذیرد که دیگر جایی برای فریب توده مردم نیست که نسل امروز، به ساده لوحی دوره تشخیص عکسی در ماه نیست و سالهاست دریافته که در حكومت اسلامي يك با يك برابر نيست.

كار خوب الپر

2005-05-07T19:44:00.000+04:30

84/2/17
در وبلاگ الپر يادداشتي خواندم درباره مجتبي سميع نژاد. راستش خيلي خوشحال شدم. بالاخره يكي از وبلاگ نويساني كه خواننده فراوان دارد، به فغان آمد. اگر چنين مطلبي را من يا وبلاگ كم خواننده ديگري مي نوشت، مطمئنا گسترش نمي يافت و بازتابي نداشت؛ چونكه در همه مسائل نشان داده ايم كه برخوردمان دوستانه است تا صنفي و حرفه اي و به آن هم عادت كرده ايم. اما خب چه اشكالي دارد كه جرقه را من بزنم يا علي پيرحسين لو و يا... مهم حركتي ست كه شروع شده- كه بايد مي شد- و اميدوارم گسترش يابد. همانند حركت نماديني كه براي اكبر گنجي شد. من كه به سهم خود عنوان وبلاگم را تا پايان نمايشگاه مطبوعات به نام مجتبي سميع نژاد تغيير خواهم داد و اين را به عنوان پيشنهاد به ساير دوستان ارائه مي كنم. اميدوارم حركت اعتراضي وبلاگ نويسان براي مجتبي سميع نژاد[وبلاگ نويسي كه نمي شناسمش و هرگز نديدمش] موثر افتد و شرايط بهتري برايش فراهم آورد.

جلسه وبلاگ نويسان با دكتر معين

2005-05-05T18:27:00.000+04:30

به خدا ما هم مانده ایم

2005-05-05T03:27:00.000+04:30

84/2/15
سال 69 بود که بعد از فتوای خمینی و آزاد شدن پخش و آموزش موسیقی در کشور، اولین هنرستان موسیقی در تالار محراب افتتاح شد. من و برادرم از جمله اولین هنرجویانی بودیم که به هنرستان موسیقی بعد از انقلاب وارد شدیم. بعد از اینکه چند ماهی از آموزش اولیه گذشت، موظف شدیم تا یکی از آلات موسیقی مورد علاقه مان را انتخاب کنیم و در واقع راه خود در موسیقی برگزینیم. من پیانو را انتخاب کردم و برادرم ویلن. او نزد استادی شروع به آموختن ویلن کرد که از معدود کمانچه زنان قهار کشور بود و از شاگردان استاد صبا.
فرشید در نواختن ویلن خیلی زود پیشرفت کرد و با اینکه هجده سال بیش نداشت یکی از بهترین شاگردان استاد شد. اما طولی نکشید که هر وقت فرشید از کلاس بر می گشت، پریشان حال بود و خسته روح؛ بر خلاف اوایل کار که انرژی اش بعد از کلاس، بیش از شروع کلاس بود. چندی گذشت تا حس کردم که فرشید دیگر مثل گذشته دست به آرشه نمی برد و تمایلی به کلاس ندارد و حرفی هم از استاد اش نمی آورد. روزی در راه هنرستان گفتم چه شده ات که دیگر تمرین نمی کنی و بی تمرین به کلاس می روی. گفت خسته شده ام و دیگر نمی خواهم ادامه دهم. گفتم مگر چه شده؛ تو که عشق ویلن بودی، چرا اینقدر زده شده ای. گفت که از ویلن خسته نشده ام، از کلاس خسته شده ام. گفتم مگر در کلاس چه اتفاقی افتاده که تو را این طور بی میل کرده؛ گفت چیزی نشده، استاد آنطور که فکر می کردم توان درس ویلن ندارد. او کمانچه زن است و تبحری در نواختن ویلن ندارد؛ هروقت قبل از کلاس تریاکش به راه باشد، در نواختن بی همتا می شود و وای به روزی که خمار باشد.
حرف اش را باور نکردم. چون استاد اش همواره نشه بود. غیر این حالت دست به آرشه نمی برد. دنباله حرف را نگرفتم و گذاشتم به هنرستان برسیم تا خود پیگیرش شوم. درسم را که از استاد گرفتم، برفور به پشت در کلاس اش رفتم و از پنجره کلاس جمع شاگردان را نظاره کردم. همه گرد نشسته بودند و نوبت به فرشید بود که همراه استاد، وسط کلاس ایستاده بود و درس می گرفت. تمام وقت استاد طوری که به راحتی قابل فهم بود، فرشید را اغماز می کرد و آنچنان که می توانست ترور شخصیت. بعد از مدتی، دستیارش که روبروی در نشسته بود، نگاهی به پنجره در کلاس انداخت و وقتی مرا مبهوت دید، سری از شرمندگی به زیر انداخت و تا آخر کلاس بالا نیاورد. کلاس که تمام شد دستیار را به کنار کشیدم و از او دلیل این همه تحقیر را جویا شدم. دستیار که از استعداد فرشید در نواختن ویلن خبر داشت و از علاقه بیش از حد اش به موسیقی آگاه بود، طوری که بفهماند که دیگر تکرار نخواهد کرد، گفت که دوست من، به برادر ات بگو استاد دیگری انتخاب کند که ایشان، این جور شاگردان را تاب نمی آورد. جواب اش دادم که خود می دانی که فرشید یکی از علاقه مند ترین شاگردان هنرستان است، پس چرا چنین می گویی. و بعد پاسخم داد که منظور ام را نگرفتی؛ او(استاد) شاگرد نسل صبا ست و از بزرگ شده های زیر دست اساتید آن زمان. می دانی قدیم شاگردان چطور درس موسیقی می آموختند؟ باید کفش استاد را واکس می زدند و خانه شان را آب و جارو می کردند تا قطعه ای از آنان بیاموزند؛ تازه آن هم بعد از کلی تحقیر و اغماز نزد دیگران. امثال فلانی زیردست اساتیدی بزرگ شدند که دانش را به راحتی منتقل نمی کردند. کلمه ای به عنوان تعلیم را نمی شناختند و اگر هم در حضورشان به میان می آوردی، دیگر در خانه شان جایی نداشتی. باید در اول راه به عنوان پادو به مکتب وارد می شدی. فضای تعلیم و تربیت آن زمان به قدری تنگ نظرانه و عقده ای وار بوده که اثرش تا به امروز مانده است. حال برادرت از شاگرد آن زمان و استاد شده این زمان که در فضا و امکانات پیشرفته امروزی افتاده، چه انتظاری دارد. عقده تمام وجودش را گرفته؛ مسلم است که نمی تواند تکنولوژی و رفاه امروزی را تحمل کند. او همواره یک تکیه کلام دارد که هر جا در تنگنا بیفتد می آورد؛ "دیگی که برایم نجوشید، برای دیگران هم نجوشد، یعنی نباید بجوشد." او همان تحقیرهای دریافت کرده را بر شاگردان علاقه مند امروزی اش اعمال می کند تا مبادا شانسی به کسی داده باشد. برادرات هیچ شانسی در این هنرستان ندارد. نکند زمانی فکر کنی که این عقده ها تنها مختص اوست که اغلب شاگردان دیروز، به همین بیماری عقده و تنگ نظری گرفتار اند...
آن زمان، وقتی همه حرف های دستیار را شنیدم، بی اختیار احساس نفرت کردم؛ نفرت از خودم، نفرت از دنیا که گاهی چقدر می تواند کثیف جلوه کند. استادی آنقدر در عقده و حقد و کینه گرفتار است که تا گور هم به آن پی نمی برد و همواره از آن به عنوان بهترین سلاح زندگی و ارضاء خویش استفاده می کند. شاگردان علاقه مند خود را تنگ نظرانه و مغرضانه، آنقدر تحقیر می سازد که یا از نفس بیفتدند و راه دیگر روند و یا تا هر زمان که خواست، مرید و پادو اش باشند.
اخیرا با خواندن یادداشتی از استادی کهنه کار، باز به همان حال چهارده سال پیش افتادم و به یاد حرف های آن دستیار که در آخر سخن اش با عجز آورد که به خدا ما هم مانده ایم که با عقده این بزرگان چه کنیم.

اولين روز نمايشگاه-2

2005-05-04T18:07:00.000+04:30

هر چه سالن نمايشگاه مطبوعات در اولين روز برپايي خلوت بود، محوطه نمايشگاه مملو از عاشقان دل خسته بود.

اولين روز نمايشگاه-1

2005-05-04T17:41:00.000+04:30

حنيف مزروعي در غرفه روزنامه اقبال.
با اينكه براي يك روزنامه فضاي كوچكي ست، اما غرفه شكيل طراحي شده؛ البته نمي دانم با برنامه هاي مفصلي كه بر‌و‌ بچه هاي اقبال ترتيب داده اند و مهماناني كه دعوت كرده اند، چطور مي توانند از بازديدكنندگان و علاقه مندان شان پذيرايي كنند.

از فردا، نمایشگاه مطبوعات

2005-05-03T00:08:00.000+04:30

84/2/13
از فردا-چهارشنبه- نمایشگاه مطبوعات موازی با نمایشگاه کتاب در نمایشگاه بین المللی تهران آغاز می شود. برای نمایشگاه امسال برنامه مفصلی دارم. ده روز دیدار تازه با همکارانی که در طول سال به دلیل گرفتاری شاید نمی توانی ببینی شان، لذت خاصی دارد. امیدوارم این دیدارها در بهبودی ام موثر بیفتد و از حال و روزی که بعد از مرگ عزیزی به آن دچار شده ام، خارج شوم.
کاشکی هیچ کس دچار بهم ریختگی نشود.